มแขน ยิ้มจางๆ พูดว่า “ปล่อยเขาไปเถอะ จิ่วอิงรู้ว่าจวนเจ้าเมืองอยู่ที่ไหนแล้ว กำลังมุ่งหน้าไป”เยี่ยนอวี๋เม้มปากเล็กน้อย นางยกมือขึ้นโอบคอของต้าซือมิ่งไว้อย่างเป็นธรรมชาติ และยังอิงไหล่ของเขา “เสี่ยวเป่าไม่เป็นอะไรจริงๆหรือ”บัดนี้เด็กน้อยร่าเริงขึ้นทุกวัน เยี่ยนอวี๋ก็อดคิดถึงเมื่อครั้นเขาเพิ่งลืมตาดูโลกไม่ได้ เขาดูโง่เขลาจริงๆ นอกจากรู้ว่าหิวแล้วต้องกิน ที่เหลือก็ดูเชื่องช้าซื่อบื้อมากต้าซือมิ่งที่หลุบตามองภรรยาก็หรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะจูบหน้าผากใสเนียนของภรรยา นิ้วโป้งของเขาลูบไล้ริมฝีปากที่ถูกทา
ด้วยผงชาดจนแดงระเรื่อชวนหลงใหล ทำเอาเขาอดใจลอยไม่ได้วันนี้ควรจะเป็นวันสมรสของเขาและภรรยา ได้เข้าเรือนหอด้วยกันแต่แม้จะใจลอย ภายนอกต้าซือมิ่งยังคงขานตอบอย่างหนักแน่นว่า“แม้จะเป็นอะไรจริงๆ ก็มีข้าอยู่ ไม่เป็นอะไรมากหรอก”อันที่จริงตั้งแต่ที่เทพตกสวรรค์เอ็ดตะโรว่าสายเลือดเสี่ยวเป่ามีปัญหา ต้าซือมิ่งก็ไตร่ตรองดูแล้ว เขาจึงมั่นใจว่านี่เป็นสาเหตุที่ครานั้นเขาพิสูจน์สายเลือดแล้ว เลือดของเด็กน้อยไม่สามารถหลอมรวมกับเลือดของเขาได้อีกทั้งตลอดสามวันที่ผ่านมา เขาผู้ซึ่งเป็นเจ้าบ่าวที่ว่างมากก็ทำการพิสูจน์สายเลือดของเด็กน้อยอีกครั้ง และในบัดนี้…“เจ้าดูสิ” ต้าซือมิ่งที่สังเวยเลือดหยดหนึ่งออกมาก็นำเลือดที่อยู่เหนือฝ่ามือของเขาแสดงให้ภรรยาดู และบอกใบ้ว่า “เจ้าลองสัมผัสดู”“?” แม้เยี่ยนอวี๋ไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็ทำ
