ตามนั้นจากนั้นนางก็พบว่า ในเลือดหยดนี้ นางไม่เพียงสัมผัสถึงกลิ่นอายของต้าซือมิ่งคนนี้ได้ นางยังสัมผัสถึงกลิ่นอายของเด็กน้อยได้เช่นกัน ดังนั้นนี่คือ…“เลือดของข้าและเสี่ยวเป่าหลอมรวมกันได้แล้ว” ต้าซือมิ่งที่จูบจอนผมของภรรยาพลางอธิบายก็พูดช้าๆว่า “ยังจำเมื่อครั้นเจ้าใช้ท่าเทวาอัสดงกับข้าได้หรือไม่ว่าเพราะอะไร”
เยี่ยนอวี๋ย่อมจำได้! นางจึงเข้าใจในทันที “ครานั้นเจ้าเจาะเลือดเสี่ยวเป่าเพราะต้องการตรวจสอบว่าเลือดของเขาเข้ากับเลือดของเจ้าได้หรือไม่หรือ”“อืม” หรงอี้พยักหน้าเล็กน้อย “ถึงอย่างไรข้าก็จำอะไรไม่ได้เลยแต่เดิมอยากจะหาหลักฐานให้เจ้าเสียเล็กน้อย เผื่อว่าเจ้าจะไม่เชื่อแต่ไม่คิดว่าเจ้าเห็นหน้าข้าก็เชื่อทุกอย่างแล้ว”“…” เยี่ยนอวี๋รู้สึกว่าคำพูดของชายคนนี้เหมือนกำลังว่านางเป็นหญิงเจ้าชู้ เห็นผู้ชายแล้วอะไรก็ง่ายไปหมด แต่อันที่จริงนางเพียงแค่มองก็รู้ว่าเด็กน้อยและชายคนนี้หน้าตาเหมือนกันราวกับแกะจึงยอมรับเขาต่างหาก!แต่เรื่องนี้ย่อมไม่ใช่ประเด็นสำคัญ เยี่ยนอวี๋ที่จับใจความสำคัญได้ก็ถามต่อไปว่า “ดังนั้นในครานั้นเลือดของเจ้าและเสี่ยวเป่าอันที่จริงยังเข้ากันไม่ได้หรือ”“ใช่แล้ว” ต้าซือมิ่งมิได้ปิดบัง “หากไม่ใช่เพราะลูกหน้าตาเหมือนข้าและพยายามเข้าหาข้าเช่นนี้ เกรงว่าชาตินี้ข้าคงงมโข่งอยู่เลย แต่สายเลือดตระกูลหรงของข้ามีพรสวรรค์ล้นเหลือ แม้สายเลือดลูกมีปัญหา เขายังคงสัมผัสได้ว่าข้าคือพ่อของเขา แล
