ะตราบใดที่เขามาอยู่กับข้าแล้ว ปัญหาสายเลือดในร่างกายเขาก็จะค่อยๆ ถูกแก้ไขเพราะว่าไม่มีพลังใดสามารถเหนี่ยวรั้งพลังสายเลือดตระกูลหรงของข้าได้”
เยี่ยนอวี๋ชะงักเล็กน้อย นางสัมผัสถึงความภาคภูมิและความมั่นใจของชายคนนี้จากคำพูดเหล่านี้! นางรู้สึกวางใจลงทันที“มิหนำซ ้าเสี่ยวเป่าไม่ได้มีเพียงสายเลือดของข้า ยังมีของเจ้าด้วย เจ้าคิดว่าใต้หล้านี้มีพลังใดสามารถกักขังพลังศักดิ์สิทธิ์ของเจ้าได้หรือ” ต้าซือมิ่งถามกลับและในครั้งนี้…“ไม่มี”เยี่ยนอวี๋ที่มั่นใจเช่นกันก็มั่นใจในพลังของตนเองเช่นเดียวกับต้าซือมิ่ง แต่ในฐานะที่เป็นมารดา สาเหตุที่นางกังวลมาจากสองเรื่อง“แต่เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าข้าก็แค่จิตวิญญาณที่กลับคืนสู่ร่างตอนที่ตั้งครรภ์ ซึ่งมีสภาพต่างจากเมื่อครั้นข้ายังอยู่จุดสูงสุดมาก ส่วนเจ้าเกรงว่าครานั้นเจ้าก็อยู่ในสภาพไม่สู้ดีนัก” เยี่ยนอวี๋รู้สึกกังวลใจตลอดเวลาเพราะเหตุผลสองอย่างนี้ ถึงอย่างไรนี่ก็คือตัวแปรสองเรื่องใหญ่! ต้าซือมิ่งเองก็เข้าใจดังนั้นเมื่อเขาลูบไล้ใบหน้าที่สง่าราวกับกระเบื้องเคลือบของนางก็พูดชัดถ้อยชัดคำว่า “แต่พวกเรามายังสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแล้วมิใช่หรือ พวกเราจะจับตัวเทพตกสวรรค์องค์นั้นได้ในอีกไม่ช้า ถึงครานั้นหากเสี่ยวเป่าไม่มีปัญหาอะไรย่อมดีที่สุด หากมีก็สามารถแก้ไขให้สิ้นได้”
“อืม” เยี่ยนอวี๋ที่จู่ๆ ก็กอดชายคนนี้แนบแน่นเข้าใจทุกอย่างดีเพียงแต่ลูกของนางคือสายใยแรกที่นาง ‘คลอด’ ออก
