”“ใครจะไปสนใจว่าเจ้าเมืองพวกเจ้าคือใคร!” เอ้อร์เหมามัดพวกเขาอย่างไม่รีบร้อนแม้แต่น้อย องครักษ์เหล่านี้ก็ไม่อาจขัดขืนได้แม้แต่คนเดียว ถึงแม้พวกเขาอยากจะขัดขืนใจจะขาด แต่เสียดายที่พวกเขามิอาจทำได้เทพไร้ประโยชน์สององค์ที่เพิ่งมีโอกาสพูดก็เพิ่งจะได้ทักทายองครักษ์เหล่านั้น “องครักษ์เฉียน ข้าแนะนำให้เจ้าอยู่เฉยๆ เถอะ อย่าขัดขืนเลย”“เรื่องอะ…” หัวหน้าองครักษ์ที่กำลังจะแย้งเพิ่งเห็นเทพไร้ประโยชน์สององค์นั้นชัดๆ “หลินอวี่ จางเจ๋อเหอ!?”“พวกข้าเอง” เทพไร้ประโยชน์สององค์ที่ถูกเรียกชื่อกำลังจะเกลี้ยงกล่อมในฐานะที่เป็นคนคุ้นเคยกันดี ทว่าองครักษ์เฉียนกลับอุทานเสียงหลง “พวกเขาทำลายแก่นเทพพวกเจ้าสองคนทิ้งหรือ!กล้าดีอย่างไรดี!”
“ไม่ใช่…” เทพไร้ประโยชน์สององค์อยากสงบสติอารมณ์ขององครักษ์เฉียนให้พูดคุยกันดีๆ ก่อนแต่เยี่ยนอวี๋ไม่ให้โอกาสพวกเขาแล้ว “เม่ยเอ๋อร์ ลากตัวพวกเขาตามข้าไป”“เจ้าค่ะ! คุณหนูใหญ่” เม่ยเอ๋อร์รับคำสั่งทันทีทว่าเมื่อจิ่วอิงได้ยินคำว่า ‘ลาก’ มันก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที “ข้าเอง!ข้าเอง!”เม่ยเอ๋อร์เหลือบมองจิ่วอิงอย่างสงสัย ฝ่ายหลังกลับปล่อยเทพชั้นผู้น้อยออกแล้ว และยังเรียกเอ้อร์เหมามาอย่างรวดเร็วเพื่อให้เขาผูกเหล่าเทพไว้ที่หางของมัน!?“เจ้าจะลากจริงๆ หรือ” เม่ยเอ๋อร์มองเทพยี่สิบกว่าองค์ที่ถูกมัดไว้ที่หางของจิ่วอิง จู่ๆ ก็รู้สึกสงสารพวกเขาขึ้นมาเทพยี่สิบกว่าองค์ที่ถูกมัดแน่นพบว่าพวกเขาไม่สามารถ
