รษะที่เหลือทั้งแปดกัดเทพอีกศีรษะละองค์ ไม่ยอมปล่อยเช่นกัน เหมือนว่าจะเคี้ยวพวกเขาแล้วด้วย
ความว่องไวของเม่ยเอ๋อร์กลับน่าตะลึงนัก นางเขกศีรษะที่เหลืออีกแปดในทันที “บอกให้เจ้าปล่อย! หากไม่ปล่อยอีกข้าจะไม่เกรงใจแล้วนะ!”“โอ๊ย!” จิ่วอิงที่ให้ตายอย่างไรก็ไม่ยอมปล่อย แต่ยังไม่ได้เคี้ยวโมโหมาก ทว่ามันปริปากเอ่ยไม่ได้เพราะตอนนี้ปากของมันไม่ว่างกำลังกัดเทพอยู่“บ้าเอ๊ย!” เทพไร้ประโยชน์สององค์เห็นถึงตรงนี้ นอกจากสบถแล้วก็พูดอะไรไม่ออกอีก ส่วนองครักษ์อีกสิบกว่านายที่ไม่ถูกกัดก็เพิ่งรู้จักกลัว“ถอย!”“ถอยเร็วเข้า!”“กลับไปรายงานท่านเจ้าเมือง!…”องครักษ์เมืองไป๋เฟิงที่เหลือเพียงสิบกว่านายกำลังจะถอนตัวด้วยความตื่นตระหนก ครั้นตอนที่พวกเขากำลังจะหันกลับไปนั้นต่างก็ล้มคุกเข่าลงบนพื้นโดยที่มิอาจควบคุมร่างกายได้เลยเพราะว่าเยี่ยนอวี๋แผ่ซ่านแรงกดดันศักดิ์สิทธิ์ออกมาแล้ว และพลังของนางแม้เทพชั้นสูงอยู่ที่นี่ก็ต้องคุกเข่าลง! ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเทพชั้นผู้น้อยสิบกว่าองค์เหล่านี้เลย
ดังนั้นเทพชั้นผู้น้อยเหล่านี้จึงหนีไปไม่ได้ อีกทั้งเยี่ยนอวี๋ไม่รอให้พวกเขาตั้งสติได้ก็สั่งว่า “เอ้อร์เหมา มัดพวกเขาไว้”“…ได้เลยขอรับ!” เอ้อร์เหมาที่ชะงักงันไปครู่หนึ่งก็รีบหาที่ว่างให้ตนเองเขาไปยืนและจับพวกเขามัดไว้ ใครจะไปคิดว่าเขาพกเชือกติดตัวมาด้วย…องครักษ์ที่ถูกมัดเพิ่งตั้งสติได้ “บัดซบ! พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าเมืองของพวกข้าคือใคร!
