ทว่าเยี่ยนจื่อเสาก็เตือนอย่างเด็ดขาดว่า “ถึงเวลาแล้ว! น้องเขยเจ้าออกมาได้แล้ว!”ต้าซือมิ่งหยุดชะงักเล็กน้อย ตอนนี้เขามีความคิดอยากจะต่อยพี่รองจริงๆ! และก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดพ่อตาจึงชอบต่อยพี่รองคนนี้นักพรวด! เยี่ยนอวี๋หัวเราะ ดวงตาเต็มไปด้วยดอกไม้บานสะพรั่งสดใสงดงามทำให้ผู้คนทึ่งในความงาม แต่นางสวมกอดชายตรงหน้าที่ยังคงไม่รู้ตัวก่อนจะจูบเขาเบาๆ “ไปเถอะ”หรงอี้ที่หยุดหายใจไปชั่วขณะหนึ่งก็สวมกอดภรรยางดงามไร้ที่ติไว้แน่น ไม่อยากปล่อยมือออก ซบศีรษะเข้าไปในซอกคอของนางอีกครั้ง “ไม่อยากไป”เยี่ยนอวี๋ที่รู้สึกราวกับว่าชายคนนี้กำลังอ้อนอยู่นั้นก็ลูบหลังเขาเบาๆ ทำเอาต้าซือมิ่งตัวแข็งเกร็งและกอดนางแนบแน่นขึ้นกว่าเดิมกล่าวด้วยน ้าเสียงทุ้มต ่าว่า “เจ้าจับตรงไหนน่ะ”เยี่ยนอวี๋ชะงักเล็กน้อย นางหยิกหลังของเขาทีหนึ่ง “ทำไมหรือจับไม่ได้หรือ”“จับได้” ต้าซือมิ่งที่กอดเจ้าปลาน้อยตัวนี้ไว้มิสามารถอดกลั้นความรู้สึกอยากจะ…“เอ๋” เยี่ยนอวี๋กะพริบตาสองสามทีกำลังจะพูดอะไร
เยี่ยนจื่อเสาที่ซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ก็ตบประตูเสียงดังแล้ว “ล่วงเวลามาครู่หนึ่งแล้ว! ท่านพ่อมาแล้ว น้องเขยเจ้ารีบออกมาเถอะ มิเช่นนั้นโดนอะไรไปอย่าหาว่าข้าไม่เตือน”ต้าซือมิ่งสูดหายใจเข้าลึก เขาจูบริมฝีปากของเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์อย่างดูดดื่มทีหนึ่งก่อนจะปล่อยตัวนางออก “พรุ่งนี้จะให้เจ้าจับจนพอเลย”ทว่าเยี่ยนอวี๋อยากจะจับตอนนี้เลย “เจ้าให้ข้าดูก่อนสิ” ทำไม
