นางจึงรู้สึกแปลกๆ นะแต่จะทำอย่างไรได้ เยี่ยนชิงที่อุ้มเยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับมาก็ผลักประตูเข้ามาแล้ว เยี่ยนอวี๋จึงหดมือกลับมาก่อนจะหันไปมองท่านพ่อเจ้าน ้าตาและเด็กน้อย ฝ่ายหลังยื่นมืออวบอ้วนไปหานางอย่างมีความสุข “แม่อุ้ม!”ต้าซือมิ่งยืนข้างกายเยี่ยนอวี๋ แขนข้างหนึ่งไพล่หลัง ส่วนอีกข้างวางไว้ข้างหน้าด้วยท่าทีจริงจัง ปล่อยให้เยี่ยนชิงพ่อตาท่านนี้สำรวจเมื่อเยี่ยนชิงเห็นว่าหนุ่มสาวที่ยังไม่แต่งงานสองคนนี้อยู่ในกฎระเบียบดีก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่เตือนว่า “พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าเจ้าเด็กหรงพาเสี่ยวเป่ากลับไปพักผ่อนได้แล้ว มิเช่นนั้นพรุ่งนี้เสี่ยวเป่าจะงัวเงียอีก”“ไม่!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าบอกว่าตนเองเป็นเด็กน้อยมีชีวิตชีวา ไม่มีทางงัวเงียหรอก เขายังกอดท่านแม่ไว้แน่นพูดว่า “แม่! นอนกับแม่!”
เยี่ยนอวี๋กำลังจะพูดว่าได้ เด็กน้อยในอ้อมอกก็ถูกต้าซือมิ่งอุ้มไปแล้ว “พรุ่งนี้ค่อยนอนกับท่านแม่พร้อมท่านพ่อ วันนี้นอนกับพ่อก่อน”“ทำ…ทำไม เป่าต้องรอนอนกับแม่พร้อมพ่อพรุ่งนี้” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพูดพลางอยากจะยื่นมือให้ท่านแม่ของเขา แต่กลับถูกท่านพ่อปัดลง “คืนนี้ท่านแม่ของเจ้าไม่มีเวลาอยู่เป็นเพื่อนเจ้า นางต้องแต่งหน้าแต่งตัว”“ข้า ข้า…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยายามอีกครั้งต้าซือมิ่งอุ้มเขาขึ้นไหล่ “ไม่อยากฝึกค้อนจิ๋วแล้วหรือ”“ฝึก!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าลืมเรื่องนอนกับท่านแม่ทันที เขากอดท่านพ่อของเขาไว้แน่นพลางโบกมือให้ท่านแม่ข
