องเขา “แม่ เป่าไป! พรุ่งนี้ค่อย ค่อยมา!”แต่เดิมเยี่ยนอวี๋อยากจะให้เด็กน้อยอยู่กับนาง แต่ต้าซือมิ่งพูดถูกนางอาจจะต้องตื่นเช้าเพื่อแต่งตัว และยังต้องอยู่เป็นเพื่อนท่านพ่อเจ้าน ้าตาและพี่ชายทั้งสองท่านด้วย อาจจะไม่มีเวลาอยู่กับลูก นางจึงได้แต่เดินขึ้นไปจูบเด็กน้อยตัวนุ่มนิ่ม พูดว่า “ไปเถอะ”“ข้าล่ะ” ต้าซือมิ่งบอกว่าเขาเองก็อยากได้จูบลาเยี่ยนชิงหมดคำพูด รู้สึกว่าเจ้าบัดซบคนนี้ช่างไม่เห็นพ่อตาเช่นเขาในสายตาจริงๆ! ลวนลามบุตรสาวสุดที่รักของเขาต่อหน้าเขาเช่นนี้
แต่แล้วเยี่ยนอวี๋ก็เขย่งปลายเท้าขึ้นจูบปากของชายบางคน นางจูบริมฝีปากตรงๆ! ทำเอาเยี่ยนชิงตา ‘ร้อนผ่าว’ น่าโมโหจริงๆ! แต่ก็ว่าอะไรบุตรสาวของตนไม่ได้จึงได้แต่ไล่ลูกเขยไป “พอแล้ว! รีบออกไปซะ!”ต้าซือมิ่งที่ได้ลูกอมแล้วก็กล่าวลาอย่างมิใช่คนได้คืบจะเอาศอกต่อหน้าพ่อตา “งั้นข้าไปนะ พรุ่งนี้เจอกัน”“อืม” เยี่ยนอวี๋ตอบจากนั้นต้าซือมิ่งจึงกล่าวลาเยี่ยนชิงและเยี่ยนจื่อเสาก่อนจะพาเด็กน้อยจากไปอย่างมีความสุขเยี่ยนอวี๋ได้ยินเด็กน้อยเรียก ‘พ่อ’ อย่างตื่นเต้นดีใจไม่หยุด ยังถามตะกุกตะกักว่า “เรียนยัง ยังไง เป่า เป่าไม่เป็น”“ไม่รีบ” ต้าซือมิ่งรวบตัวเด็กน้อยเล็กน้อย ในหัวของเขาคิดแต่เรื่องภรรยาตัวนุ่มนิ่ม เขาตอบเด็กน้อยอย่างเหม่อลอยแต่นี่ก็ไม่ทำให้เยี่ยนเสี่ยวเป่าหยุดตื่นเต้นได้ “พ่อ! พ่อ…”“เจ้าหมอนี่” เยี่ยนชิงมองลูกเขยที่เดินออกจากเรือนไป อันที่จริงเต็ม
