ไปด้วยความรู้สึกพึงพอใจ แต่ปากยังคงพูดว่า “กล้าได้กล้าเสียเข้าไปทุกที!”“ก็ไม่เช่นนั้น” เยี่ยนอวี๋ปกป้อง “ปกติดี” หากเมื่อครู่นี้นางไม่ได้รู้สึกไปเอง เขาก็ปกติดีนะ ทำไมต้องบอกว่าตนเองมีปัญหา เยี่ยนอวี๋ที่
ไม่เข้าใจคิดไว้ว่าค่อยถามและค่อยดูพรุ่งนี้ เยี่ยนชิงพูดขึ้นว่า “เจ้าตามพ่อมา ท่านแม่ของเจ้าเก็บสินเดิมไว้ให้เจ้า อันที่จริงนั่นควรเป็นสิ่งที่ท่านแม่เจ้าต้องให้เจ้าด้วยตัวนางเอง ตอนนี้พ่อต้องขอให้เจ้าแทนท่านแม่ของเจ้าแล้ว”“เจ้าค่ะ” เยี่ยนอวี๋ตอบอย่างเชื่อฟัง นางยื่นมือไปประคองแขนของท่านพ่อด้วยสัญชาติญาณเยี่ยนชิงยิ้มและยกมือขึ้นตบหลังมือของบุตรสาวเบาๆ “ไม่ต้องเป็นห่วง พ่อสบายดี”เยี่ยนจื่อเสาที่ถูกเมินเฉยอีกครั้งก็… ก็ไปเล่นคนเดียวแล้ว…รุ่งสางในวันถัดมา ช่างแต่งหน้ากำลังจะแต่งหน้าให้เยี่ยนอวี๋ในห้องนางแล้ว“คุณหนูใหญ่…” ชุ่ยชุ่ยที่อยู่คอยรับใช้ตาแดงก ่า เพราะว่านางรู้ว่าตามธรรมเนียมของชางอู๋แล้ว หากฮูหยินยังอยู่ นางต้องเป็นคนแต่งหน้าให้บุตรสาวทว่าชุ่ยชุ่ยเพิ่งจะคิดได้เช่นนี้ เยี่ยนชิงที่เร่งมาถึงก็หยิบหวีขึ้นมาหวีผมให้บุตรสาวก่อนที่ช่างแต่งหน้าจะแต่งหน้าให้นางแทนภรรยาสุดที่รักของเขาแล้ว “หนึ่งหวีหวีถึงหัว ร ่ารวยมีกินมีใช้ สองหวีหวีถึงหัว ไร้โรคไร้กังวล สามหวีหวีถึงหัว ลูกหลานเต็มบ้านอายุยืน หวีอีกคราหวีจรดปลาย ครองคู่เคารพรัก สองหวีหวีจรดปลาย ไม่มีวันแยก
จากกัน สามหวีหวีจรดปลาย รวมเป็
