นหนึ่งตลอดไป มีทั้งต้นมีทั้งปลาย ชีวิตนี้จะมั่งมีศรีสุข”เยี่ยนชิงที่อ่านกลอนจบชัดถ้อยชัดคำก็หวีผมให้บุตรสาวอย่างตั้งอกตั้งใจ ดังเช่นในความทรงจำของเยี่ยนอวี๋เมื่อชาติที่แล้ว เขาก็รีบเร่งมาหานางเพื่อหวีผมให้นางแทนมารดาแท้ๆ เช่นนี้ สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือ ครั้งนี้เยี่ยนชิงไม่มีน ้าตา เขาลูบผมนุ่มลื่นของบุตรสาวเบาๆ แม้จะรู้สึกเศร้าแต่ก็รู้สึกปลื้มใจ “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ ต่อไปพ่อช่วยเจ้าไม่ได้แล้ว เจ้ามีอะไรต้องคุยกับหรงอี้ให้มาก เขา…ไม่แย่เลย”หลังจากเยี่ยนชิงได้เห็นด้วยตาตนเองแล้วก็วางใจลงไม่น้อย เขาคิดว่าลูกเขยคนนี้ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร สายตาที่เจ้าหมอนั่นมองบุตรสาว คนเคยผ่านน ้าร้อนเช่นเขาย่อมดูออกว่านั่นคือสายตาที่มองผู้เป็นที่รัก แม้เยี่ยนชิงจะอาวรณ์ที่ต้องให้เจ้าหมอนั่นดูแลบุตรสาว แต่เขาก็รู้สึกวางใจ อีกทั้งเขายังรู้ดีว่าเส้นทางในอนาคตของบุตรสาวสุดที่รักมีเพียงลูกเขยคนนี้ช่วยได้ บางที… เจ้าหมอนั่นอาจจะให้ความสงบสุขแก่เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์สุดที่รักของเขาได้ก็ได้“เจ้าค่ะ” เยี่ยนอวี๋ก็ขานตอบอย่างจริงใจ นางมองท่านพ่อของนาง “ท่านพ่อช่วยข้าไว้มากมาย ท่านพ่อต้องช่วยข้าต่อไปนะเจ้าคะข้าจะกลับมาอีก”“พ่อและพี่ชายทั้งสองของเจ้าจะรอเจ้าอยู่ที่นี่เสมอ สำนักชางอู๋คือบ้านของเจ้า” เยี่ยนชิงสัญญาว่าเหตุการณ์ที่ถึงหน้าบ้านแล้วถูกไล่เช่นคราวก่อนจะไม่เกิดขึ้นอีก!
เยี่ยนอวี๋ถอนหายใจเบาๆ ให้ช่างแต่งหน้าแต่งหน้าแล
