ะให้ชุ่ยชุ่ยเปลี่ยนชุดแต่งงานสีแดงสดให้นาง และชุดแต่งงานนั่นคือชุดที่จางอวิ๋นเมิ่งเย็บให้เองเช่นเดียวกับเมื่อชาติที่แล้ว ถึงแม้ต่อมาจางอวิ๋นเมิ่งจะจากไป นางยังคงยืนหยัดที่จะตัดเย็บชุดแต่งงานให้ลูกสาวคนสุดท้องของนาง ซึ่งเป็นชุดที่พอดีกับตัวนางมากด้วย!ราวกับว่านางไม่เคยจากไปจากบุตรสาวที่นางรักที่สุด นางได้เห็นบุตรสาวเติบใหญ่และได้ตัดเย็นชุดแต่งงานให้นางด้วยตนเองความรู้สึกมากมายถาโถมเยี่ยนอวี๋จนนางมิอาจสงบจิตสงบใจลงได้เป็นเวลานานเมื่อเยี่ยนชิงเห็นบุตรสาวสวมชุดแต่งงานที่พอดีตัวแล้วก็อดน ้าตาไหลไม่ได้ “ดี ดี!” เมิ่งเอ๋อร์ของเขาไม่ว่าทำอะไรก็จะทำออกมาได้ดีที่สุด แม้จะเป็นเมื่อสิบกว่าปีก่อน นางก็รู้ว่าบุตรสาวจะเติบใหญ่มีรูปร่างเช่นใด นางตัดเย็บชุดแต่งงานให้บุตรสาวได้เยี่ยนอวี๋กอดท่านพ่อที่ถึงอย่างไรก็ร้องไห้อยู่ดี ปลอบว่า “ไม่ร้องวันนี้เป็นวันมงคลนะเจ้าคะ”ช่างแต่งหน้ารู้สึกแปลกพิกล อันที่จริงนี่คือคำพูดที่ครอบครัวพูดกับเจ้าสาวจึงจะถูก เหตุใดจึงกลับกันนะ…“ได้ฤกษ์แล้ว…”ผู้ดูแลแขกที่อยู่ข้างนอกประกาศ เยี่ยนชิงจะอาลัยอาวรณ์อย่างไรก็ทำได้เพียงส่งตัวบุตรสาวออกไป และในครั้งนี้คนที่แบกเยี่ย
นอวี๋เปลี่ยนเป็นเยี่ยนจื่อเยี่ยพี่ใหญ่คนนี้ ต่างจากชาติที่แล้วที่เขามาไม่ทันงานแต่งด้วยซ ้าเพียงแต่ว่าเยี่ยนจื่อเยี่ยเพิ่งจะแบกน้องสาวขึ้นมา เขาก็มองไปบนท้องฟ้าราวกับสัมผัสบางสิ่งได้ในขณะเดียวกัน…วิ้ง!แสงหลากส
