เยี่ยนอวี๋ตกใจ เด็กน้อยจับท่านพ่อของเขาไว้อย่างประหม่า เขาโผล่ศีรษะโล้นๆ ของตนเองออกมาระหว่างพวกเขาสองคน “พ่อ! พ่อ!ถูกจับแล้ว!”“เสี่ยวเป่า?” เยี่ยนชิงที่ได้ยินเสียงหลานชายน้อยก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแล้ว “เจ้าเด็กหรง เจ้าพาเสี่ยวเป่ามาหาเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์หรือ”เยี่ยนเสี่ยวเป่ารีบปิดปากน้อยๆ ของตนเองและมุดเข้าไปในอ้อมอกของท่านพ่ออย่างเอาเป็นเอาตาย “ถูกจับ!” ถูกจับแล้ว ตายแล้วข้าต้องแอบ! ไม่มีใครเห็นข้าทั้งนั้นต้าซือมิ่ง “…”เขากำลังคิดว่าไม่รู้ว่าคิดถูกหรือคิดผิดที่พาเสี่ยวเป่ามาด้วย ทว่าตอนนี้อาจจะถือว่าคิดถูกเป็นการชั่วคราว เพราะเมื่อประตูถูกผลักออก เขาก็พูดออกไปอย่างหน้าไม่อายว่า “ท่านพ่อตา ไม่ใช่เขยอยากมา แต่เสี่ยวเป่าคิดถึงแม่ นอนไม่หลับขอรับ”เยี่ยนชิง “…”หากเขาเชื่อจริงๆ ก็ไม่ใช่คนอาบน ้าร้อนมาก่อน! เขาจะไม่รู้หรือว่าเจ้าบัดซบคนนี้ทนไม่ไหวแม้แต่วันเดียว ก็เลยปีนหน้าต่างมาหาบุตรสาวสุดที่รักของเขา
“ท่านพ่อ เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ” เยี่ยนอวี๋ที่รู้สึกเก้อเขินได้แต่เปลี่ยนเรื่องอันที่จริงเยี่ยนชิงก็ไม่มีเรื่องอะไร “ก็แค่เห็นว่าพ่อลูกสองนี่หายไปอย่างไรเล่า ตอนแรกคิดว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ดูแล้วคงไม่มีเรื่องอะไร”“…” เยี่ยนอวี๋ที่ไม่รู้ว่าจะตอบกลับอย่างไรได้แต่เม้มปาก เกี่ยวปอยผมไปทัดไว้ข้างหูอย่างเก้อเขิน ไม่รู้จะทำอย่างไรดีเยี่ยนชิงก็ไม่ใช่พ่อตาที่ไม่รู้จักเปิดกว้าง เมื่อเขาเห็นเช่นนี้ก็คิดว่าห
