ากไล่ว่าที่ลูกเขยไปตอนนี้ อีกไม่นานเขาก็จะมาอีก เยี่ยนชิงจึงทำเป็นหลับตาข้างนึงพูดว่า “หนึ่งถ้วยชา เมื่อถึงเวลา เจ้าเด็กหรงรีบไสหัวออกไปซะ!”“ขอรับ” หรงอี้ตอบทันทีเยี่ยนชิงจึงยื่นมือออกไปหาเสี่ยวเป่าพูดว่า “เสี่ยวเป่า ออกไปกับตาเถอะ”“ไม่! ไม่มีเสี่ยวเป่า!” เด็กน้อยที่รีบดึงเสื้อผ้าของท่านพ่อบังตนเองไว้เพื่อบอกว่า เสี่ยวเป่าของตาไม่อยู่ มองไม่เห็น! ไม่อยู่!เยี่ยนชิงขบขันพร้อมกับตบก้นน้อยๆ ของเขาเบาๆ “แล้วนี่คือใครหรือ”“ไม่ใช่เป่า! คือพ่อ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายืนหยัดไม่ยอมรับ
แต่แล้วท่านพ่อของเขาก็ดึงตัวเขาออกมาแล้ว “ไปเล่นกับท่านตาก่อน อีกประเดี๋ยวพ่อออกไปอุ้มเจ้า”“อ้ะ!” เด็กน้อยที่ถูกจับออกมาทำหน้ามุ่ย กล่าวโทษท่านพ่ออย่างไม่พอใจ “พ่อทร ทรยศเป่า! ไม่ ไม่เจอ!”เมื่อต้าซือมิ่งที่จัดเสื้อผ้าพลางยื่นเด็กน้อยออกไปถูกกล่าวโทษก็หรี่ตามองเขา ถามอย่างจริงจังว่า “เมื่อครู่นี้ใครพูดเสียงดังจนถูกท่านตาพบนะ”เด็กน้อยที่ทำเป็นไม่ได้ยินก็กอดคอของท่านตาไว้ก่อนจะพูดอย่างน่าเอ็นดูว่า “ไป ตาไป!”“ฮ่าๆๆ…” เยี่ยนชิงตลกขบขันกับเด็กน้อยซุกซนหัวไวคนนี้ เขาอุ้มเจ้าตัวน้อยออกไปอย่างมีความสุข ทว่าท่านตาของเขาก็ไม่ลืมที่จะหันกลับมาย ้าว่า “หนึ่งถ้วยชา! จำไว้นะ ข้าจะให้พี่รองพวกเจ้ามาเฝ้า!”เยี่ยนจื่อเสาที่ว่างที่สุดในยามนี้ถูกส่งมาเฝ้าสังเกตการณ์ ส่วนเยี่ยนจื่อเยี่ย เขายุ่งจนไม่มีเวลาได้หยุดพัก แต่เดิมคิดว่าเวลากราชั
