ำไม่ค่อยได้แล้วเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์จำอะไรได้บ้าง”“ไม่…” เยี่ยนอวี๋หลุบตาลง หูค่อยๆ แดง ถึงแม้เมื่อครั้งแรกสุดนางจะไม่มีความจำอะไรเลย แต่หลังจากที่ได้ค่อยๆ ใกล้ชิดกับชายคนนี้ นางก็จำบางสิ่งขึ้นมาได้อย่างเลือนราง นางจึง… รู้สึกเขินอายอย่างไรไม่รู้!แต่แล้วต้าซือมิ่งก็กดเสียงต ่าลง พูดกระซิบกระซาบข้างหูนางว่า“ว่ามาสิ จำอะไรได้บ้าง”เสียงทุ้มต ่าปนความแหบแห้งเล็กน้อยเพียงพอที่จะทำให้เยี่ยนอวี๋รู้สึกคลับคล้ายคลับคลากับเสียงหายใจของชายคนนี้ในครานั้น! หูของนางแดงจนแดงกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว!ต้าซือมิ่งที่คอยสังเกตนางก็รู้สึกประหลาดใจ “ข้าก็พูดเช่นนี้หรือ”“…อืม” เยี่ยนอวี๋เม้มปากเล็กน้อยก่อนจะขานตอบต้าซือมิ่งเข้าใจทันที เขากอดภรรยาไว้แน่นกว่าเดิม “ยังมีอะไรอีก”
“มะ ไม่มี…” เยี่ยนอวี๋ยกมือขึ้นมาปิดหูไว้ นางรู้สึกได้ว่าหูของตนเองจะไหม้แล้ว! เจ้าหมอนี่น่ารำคาญจริงๆ! ถามอะไรนี่!“ฮึ…” ต้าซือมิ่งยิ้มจางๆ เขาจูบมือของนางเบาๆ รู้สึกวางใจลงไปมาก รู้ว่าเด็กน้อยของเขาได้มาอย่าง ‘ถูกต้อง’ แน่นอน เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ไม่มีทางได้มาอย่าง ‘ผิดกฎหมาย’ทว่า… ร่างกายของเขาเป็นอะไรกันแน่นะต้าซือมิ่งคิดคาดเดา แต่บัดนี้เรื่องเหล่านี้ไม่สำคัญแล้ว สิ่งที่สำคัญคือคนที่อยู่ในอ้อมกอดคนนี้ พรุ่งนี้ก็จะกลายเป็นภรรยาของเขา ภรรยาของหรงอี้แล้ว“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์” หรงต้าซือมิ่งเรียกนางด้วยความรัก พูดว่า “เรียกข้าว่าสามีให้ฟังหน่อยสิ”เยี่ยน
