ำอะไรไป”
“?” เยี่ยนอวี๋ที่ไม่รู้ว่าต้าซือมิ่งคนนี้กำลังเล่นอุบายก็คิดไม่ออกจริงๆ แต่ก็พูดอย่างรู้สึกผิดด้วยสัญชาติญาณว่า “ระ หรือว่าข้าทำร้ายเจ้าจนสุขภาพเจ้าแย่แล้ว? น้องชายเจ้า… ไม่ไหว?”ต้าซือมิ่งที่ขรึมลงในทันใดก็นวดระหว่างคิ้วเบาๆ ครั้นกำลังจะกัดปากที่พูดพล่อยๆ ปฐมราชินีเยี่ยนก็คิดว่าตนเองทายถูก “คงไม่ใช่หรอกนะ! ข้าขอดูหน่อย!”เยี่ยนอวี๋ตรวจชีพจรให้ต้าซือมิ่งทันทีที่พูดจบ และนางก็พบว่าไม่ได้มีปัญหาอะไรนี่ หรือว่าเป็นปัญหาด้านอื่นนะ ครั้นนางกำลังเปิดดู… เอ่อ… ปฐมราชินีเยี่ยนลังเลครู่หนึ่ง นางเหลือบมองเป้ากางเกงของต้าซือมิ่ง ต้าซือมิ่งโมโหจนหัวเราะออกมา เขาเลิกคิ้วถามว่า “อยากดูหรือ”“พะ พรุ่งนี้ดีกว่า” เยี่ยนอวี๋มองกลับมาและยังถามจริงจังว่า“ร้ายแรงหรือไม่”“คืนพรุ่งนี้ดูก็รู้แล้วนี่” ต้าซือมิ่งที่พูดเน้นทุกคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ เขาก็อดบีบหลังคอของเจ้าปลาน้อยตัวนี้เบาๆ ไม่ได้ ไม่รู้ว่าเจ้าปลาน้อยตัวไหลลื่นตัวนี้ทำเรื่องน่าอับอายอะไรลงไป แม้แต่นางเองที่ลืมไปแล้วยังรู้สึกผิดอย่างไม่รู้ตัวเป็นไปได้หรือไม่ที่เสี่ยวเป่าไม่ได้เกิดมาปกติ เจ้าปลาน้อยตัวนี้ยังมีความลับอย่างอื่น?…
ต้าซือมิ่งที่คิดถึงตรงนี้ก็ได้ยินภรรยาที่อยู่ในอ้อมอกพึมพำขึ้นว่า“คงไม่ร้ายแรงมากหรอก แม้จำไม่ค่อยได้ แต่…” ต้าซือมิ่งคนนี้ไม่ใช่คนไร้น ้ายานี่“หืม?” ต้าซือมิ่งที่ได้ยินเข้าก็ประคองใบหน้านางออกมาเล็กน้อยหรี่ตาถามว่า “จ
