… อีกไม่นานคงจะเหลือแค่สิบเจ็ดคนแล้วกระมัง
จางอวิ๋นปรายตามองไปทาง ‘เมิ่งจง’ ผู้อาวุโสลำดับสิบที่เพิ่งเดินกระแทกเท้าเข้ามาเป็นคนสุดท้าย
เมิ่งจงสังเกตเห็นสายตาของเขา ใบหน้าก็พลันบึ้งตึงดำทะมึนราวกับก้นหม้อ รังสีอำมหิตแผ่ออกมาอย่างปิดไม่มิด
เมื่อครึ่งเดือนก่อน ทันทีที่เขากลับมาถึงสำนัก ก็ได้รับข่าวที่ทำให้หัวร้อนจนแทบระเบิด นั่นคือ ‘เนี่ยจื้อ’ ศิษย์ในสังกัดของเขาดันหนีหายไปอย่างไร้ร่องรอย!
พอสืบสาวราวเรื่องก็ได้ความว่า เนี่ยจื้อแอบไปป้วนเปี้ยนที่ยอดเขาลำดับเก้ามาก่อนจะหายตัวไป
ใช้ก้นคิดยังรู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น!
เขาคาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าลูกศิษย์ที่เขาฟูมฟักมากับมือจะกล้าคิดทรยศอยากย้ายสำนักไปซบจางอวิ๋น ถึงแม้สุดท้ายจะทำไม่สำเร็จ เพราะหายสาบสูญไปก่อน แต่นั่นก็ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดแทบบ้าคลั่ง
ลูกศิษย์คิดจะย้ายไปหาอาจารย์คนอื่น มันก็เหมือนกับการตบหน้าอาจารย์คนเก่าฉาดใหญ่ว่า ‘ไร้น้ำยา’ ชัดๆ!
ผู้นั้นทำไมยังไม่ลงมือสักที?
เมิ่งจงจ้องมองจางอวิ๋นด้วยความอาฆาตมาดร้าย
ตอนนี้เขาอยากให้ไอ้สวะแซ่จางนี่รีบๆ ตายตกไปซะ!
จางอวิ๋นไม่ได้สนใจสีหน้ากินเลือดกินเนื้อของเมิ่งจงแม้แต่น้อย เพราะในสายตาเขา อีกฝ่ายก็เป็นแ
