นี่ไม่ใช่แค่ศาสตราวิญญาณธรรมดาเสียแล้ว… นี่มัน ‘เทพศาสตรา’ ชัดๆ!
จางอวิ๋นทดลองตวัดพู่กันเขียนคำอื่นๆ ลงไปในความว่างเปล่าอีกหลายคำ ส่วนใหญ่ล้วนก่อให้เกิดปรากฏการณ์ที่น่าตื่นตะลึง แต่ก็มีส่วนน้อยที่เมื่อเขียนเสร็จแล้วกลับเงียบกริบ ไร้ซึ่งการตอบสนองใดๆ
อาทิเช่นคำว่า ‘เซียน’ หรือคำว่า ‘ศักดิ์สิทธิ์’ คำจำพวกนี้พอเขียนเสร็จปุ๊บก็สลายหายไปราวกับหมอกควัน
จางอวิ๋นลูบจมูกเบาๆ แก้เก้อ
นอกจากนี้เขายังค้นพบข้อจำกัดอีกประการ คือเขาได้รับผลลัพธ์จากตัวอักษรได้คราละหนึ่งคำเท่านั้น หากจรดพู่กันเขียนคำที่สองลงไป ผลลัพธ์ของคำแรกจะมลายหายไปในทันที
และที่สำคัญที่สุด… การคงสภาพผลลัพธ์ของตัวอักษรเหล่านี้ สูบกลืนพลังปราณในร่างกายด้วยความเร็วที่น่าตกใจ!
เพียงแค่ทดลองวาดเขียนไปไม่กี่นาที พลังปราณในจุดตันเถียนของเขาหายวูบไปเกือบหนึ่งในห้า!
“ดูเหมือนจะมีผลข้างเคียงที่หนักหนาเอาการ”
จางอวิ๋นถอนหายใจยาว แต่ถึงกระนั้นใบหน้าหล่อเหลาก็ยังเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ
ความสามารถของเจ้า ‘พู่กันบัญชาการ’ ด้ามนี้ ร้ายกาจเสียยิ่งกว่าของวิเศษในตำนานเรื่องใดๆ ที่เขาเคยได้ยินมา!
เขาเก็บพู่กันลงไปในแหวนมิติ แล้วเบนสายตาไปยัง ‘หอคัมภี
