ณ ยอดเขาเจ้าสำนัก ภายในโถงตำหนักใหญ่ที่โอ่อ่าอลังการ
เมื่อจางอวิ๋นก้าวเท้าเข้ามา ก็พบว่ามีผู้อาวุโสบางท่านมารออยู่ก่อนแล้ว
เมื่อเห็นเขาปรากฏตัว สีหน้าของเหล่าผู้อาวุโสต่างก็มีปฏิกิริยาแตกต่างกันไป บ้างก็พยักหน้าทักทาย บ้างก็ทำเมินเฉย แต่กลับมีสตรีผมดำขลับผู้หนึ่งที่จ้องมองเขาด้วยแววตาเปี่ยมความสนใจเป็นพิเศษ
จางอวิ๋นสังเกตเห็นนางก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ
‘ผู้อาวุโสหก’ แห่งสำนักหลิงเซียน
คนผู้นี้เปรียบเสมือนเทพมังกรเห็นหัวไม่เห็นหาง เวลาแปดในสิบส่วนมักจะออกไปทำภารกิจลับนอกสำนัก แม้แต่งานประลองแลกเปลี่ยนวิชาครั้งก่อน นางก็ไม่ได้เข้าร่วม
“ผู้อาวุโสเก้า เชิญนั่ง!”
ที่เก้าอี้ประธานอันสูงส่ง ท่านเจ้าสำนักหลิงเซียนเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
จางอวิ๋นพยักหน้าประสานมือรับ ก่อนจะเดินไปทรุดกายนั่งลงในตำแหน่งประจำของตน
รอเพียงชั่วครู่น้ำเดือด เหล่าผู้อาวุโสคนอื่นๆ ก็ทยอยกันเดินทางมาจนครบองค์ประชุม
ไม่นานนัก ภายในโถงใหญ่ก็อัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายของผู้อาวุโสทั้งสิบแปดท่าน
จางอวิ๋นกวาดสายตามองไปรอบๆ
ผู้อาวุโสทั้งสิบแปดคนมารวมตัวกันพร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้ เป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่งในยามปกติ
แต่ดูท่า
