ปรากฏตัว!การตอบสนองของเยี่ยนชิงมีเพียงความเงียบงันอันยาวนานเงียบเสียจนเยี่ยนอวี๋รู้สึกเสียใจที่เอ่ยเรื่องนี้เร็วเกินไป นางเป็นห่วงว่าท่านพ่อเจ้าน ้าตาของนางจะร้องไห้ ทว่าเยี่ยนชิงไม่ได้ร้อง เขาเพียงรู้สึกเศร้าโศกที่ทุกอย่างสิ้นสุดลงแล้ว ท้ายที่สุดบุตรสาวสุดที่รักก็ต้องจากตนเองไป ตนจึงพลันไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี“ท่านพ่อ?” เยี่ยนอวี๋เรียกเขาเบาๆ อย่างเป็นกังวลเยี่ยนเสี่ยวเป่ายังลงไปยืนบนพื้น เดินเตาะแตะเข้าไปหาท่านตาและกอดขาของท่านตาไว้ “ตา?”ดวงตาปานเสือของเขาอ่อนโยนลงในทันใดก่อนจะอุ้มหลานชายน้อยขึ้นมา “ต้องพาเสี่ยวเป่าไปด้วยหรือ”“ใช่!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าขานตอบเองก่อนแล้ว“แล้วก็ข้าด้วย!” ลูกไก่บินขึ้นมาบอกว่ามันจะไปด้วยเยี่ยนจื่อเสามองลูกไก่ตัวน้อยที่บินได้อย่างพินิจพิเคราะห์ “จะว่าไปแล้ว แม้จะไม่ได้ยินเป็นครั้งแรก แต่ก็ยังอดคิดไม่ได้ว่าไก่ที่พูดได้ดูแปลกจังเลย!”“เพราะว่าเจ้าไม่เคยเปิดหูเปิดตาไง!” ลูกไก่กล่าวดูแคลนเยี่ยนจื่อเสา
เยี่ยนจื่อเยี่ยเอ่ยถามว่า “คิดไว้ว่าจะไปเมื่อไหร่หรือ”เยี่ยนอวี๋กรพริบตาสองสามที นางไม่คิดว่าท่านพ่อและพี่ชายจะมีท่าทีเหมือนรู้อยู่แต่แรกแล้ว เพราะพวกเขาดูไม่ตกใจเลยและไม่มีทีท่าอาวรณ์ด้วยเยี่ยนจื่อเยี่ยที่ดูออกว่าเยี่ยนอวี๋คิดอะไรก็ถอนหายใจและอดกล่าวอย่างเอ็นดูไม่ได้ว่า “อวี๋เอ๋อร์เจ้าคนซื่อบื้อ เจ้าคิดว่าพี่และท่านพ่อโง่หรือ สิ่งที่เจ้าและว่าที่น้องเขยทำ มีเรื่อง
