อมิ่งที่ไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดตั้งแต่ที่กู้หยวนหมิงพูดก็ปริปากขึ้นว่า “แม้เรื่องที่เจ้าพูดจะเป็นความจริง แต่เสี่ยวเป่าไม่เป็นอะไรจริงๆ”“เจ้ามั่นใจหรือ!?” เยี่ยนอวี๋หันไปถามต้าซือมิ่งทันที “เจ้าบอกมิใช่หรือว่าเสี่ยวเป่ามีปัญหาบางอย่างจริงๆ จะเป็นปัญหาใหญ่หรือไม่อันที่จริง…”“ไม่เชื่อผู้ชายของเจ้าหรือ” ต้าซือมิ่งถามกลับเยี่ยนอวี๋ “…”เรื่องเชื่อไม่เชื่อนางก็ต้องเชื่ออยู่แล้ว แต่นางยังคงกังวลว่าอาจจะเกิดอะไรขึ้นอยู่ดี มิหนำซ ้า ‘ฮ่องเต้หยวนคัง’ ที่พูดเรื่องเหล่านี้ยังแสดงท่าทีมั่นอกมั่นใจเป็นอย่างมากอีกด้วยเมื่อเห็นเยี่ยนอวี๋มองมาที่เขา เขาก็ปัดแขนเสื้อเล็กน้อยพลางถามอย่างใจเย็นว่า “เป็นอย่างไร ปรึกษากันเสร็จหรือยัง”
ท่าทีของเขาทำให้เยี่ยนอวี๋เคร่งขรึมลง กลับคืนสู่ความสงบและเยือกเย็นอีกครั้ง “เจ้าคิดว่านอกเหนือจากพวกข้าต้องตกลงตามเงื่อนไขของเจ้าแล้ว เราสองคนก็จะทำอะไรเจ้าไม่ได้แล้วหรือ”‘ฮ่องเต้หยวนคัง’ นิ่งขรึมไปเล็กน้อย เพราะว่าแรงกดดันที่เยี่ยนอวี๋แผ่ซ่านออกมาในบัดนี้ทำให้เขารู้สึกรับไม่ค่อยไหวและก็ทำให้เขาอดคิดไม่ได้ว่าการคาดเดาของเขาผิดพลาดไปทว่าบัดนี้เขาจะทำตัวมีพิรุธไม่ได้! และห้ามยอมแพ้เด็ดขาดจึงกล่าวว่า “แน่นอน แม้ท่านจะเป็นปฐมราชินีเยี่ยนกลับชาติมาเกิดหรือเป็นทายาทของนาง แต่ไม่รู้แน่นอนว่าในแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าไม่ได้มีเพียงการดำรงอยู่ของนางที่เก่าแก่ที่สุด การดำรงอยู่ของสิ่งโบร
