งจำเป็นต้องพูดว่า “พี่ใหญ่ข้าทำเรื่องเลวร้ายต่อเจ้ามามาก พวกเขาวางแผนมานานหลายปี ข้า… ขอโทษจริงๆ ข้าขอโทษ”แม้การขอโทษจะจืดชืด แต่กู้หยวนหมิงก็ทำได้เพียงกล่าวขอโทษ เขาไม่สามารถชดเชยใดๆ ได้ โดยเฉพาะเมื่อรู้ถึงสิ่งที่พี่ใหญ่ได้ทำลงไป เขายิ่งรู้สึกละอายใจที่พี่ใหญ่ยังวางยาเสี่ยวเป่าด้วย!“ไม่เกี่ยวกับเจ้า” เยี่ยนอวี๋รู้จักแยกแยะได้ดี ในเมื่อนางมั่นใจตั้งแต่แรกว่ากู้หยวนหมิงไม่ได้สมรู้ร่วมคิดด้วยแล้ว นางก็จะไม่พาลถึงเขา ทว่าข้อมูลที่กู้หยวนหมิงให้มาก็ทำให้นางตะลึงไม่น้อย! มิหนำซ ้าพ่อของเด็กก็เคยพูดไว้ตั้งแต่แรกว่าร่างกายของลูกพวกเขามีปัญหาดังนั้น ‘ปัญหายิบย่อย’ ต่างๆ ของเด็กน้อยไม่เกี่ยวอะไรกับการที่พ่อเด็กไม่ได้อยู่ข้างกายนางตอนนางตั้งครรภ์และคลอดลูก แต่กลับเกี่ยวกับคาถาผนึกที่ยุ่งเหยิงเหล่านั้น!?เมื่อคิดได้เช่นนี้ เยี่ยนอวี๋เริ่มลูบตัวเด็กน้อยอีกครั้ง และยังลูบคลำจนเยี่ยนเสี่ยวเป่ารู้สึกจักจี้ หัวเราะคิกคัก “แม่! แม่ ไม่ จับ”“เสี่ยวเป่าเด็กดี ให้แม่จับอีกหน่อยนะ” แม้เยี่ยนอวี๋รู้ว่าเด็กน้อยจะไม่เป็นอะไรมาก แต่ในฐานะที่เป็นแม่คน นางก็เหมือนกับแม่ทั่วไปที่กลัวจะเกิดเรื่องไม่คาดคิด!
“เป่าดี! อย่าเชื่อคน ลวง!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าฉลาดเกินคนคนนี้กลับรู้ว่าท่านแม่ของเขาเป็นห่วงอะไร ยังรู้จักบอกแม่ว่าอย่าหลงกลคนหลอกลวงกู้หยวนหมิงอดร้อนตัวไม่ได้ “เสี่ยวเป่า ลุงหมิงไม่ได้โกหกท่านแม่ของเจ้านะ”ต้าซื
