ี่ยมเจ้านะ”แม้จะผ่านไปหลายปี เยี่ยนชิงยังคงเป็นดังเช่นเมื่อก่อน ไม่ว่าทำเรื่องใดก็ตามเขาจะคอยรายงานทุกสิ่งกับภรรยาอย่างละเอียดราวกับว่านางยังอยู่เยี่ยนจื่อเยี่ยและเยี่ยนจื่อเสาชินแล้ว แต่เยี่ยนอวี๋ที่เห็นเป็น ‘ครั้งแรก’ นางก็อดสงสารท่านพ่อเจ้าน ้าตาที่เสียคนรักไปไวไม่ได้ นางจึงบีบมือของคนที่จับมือนางไว้แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว“นายหญิง?” อิงหลงโบราณทางนั้นหลังจากรายงานแล้วไม่ได้เสียงตอบรับก็ส่งกระแสจิตมาด้วยความสงสัย เยี่ยนอวี๋จึงตั้งสติได้“เจ้ามั่นใจตำแหน่งแล้วหรือ”“พอจะมั่นใจแล้วขอรับ น่าจะอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้นอกเขตต้าซย่า”
เยี่ยนอวี๋พยักหน้า จากนั้นนางก็ได้ยินเสียงเดินออกไปจากสุสานของท่านพ่อ และเสียงรายงานที่น่าจะเกี่ยวข้องกับสิ่งที่นางได้รับรายงาน “เจ้าสำนัก! พบจดหมายฉบับหนึ่งที่ประมุขหอราชทัณฑ์ทิ้งไว้ นี่ขอรับ!”เยี่ยนชิงรีบรับจดหมายมาทันที เขารู้ทันทีว่าเป็นจดหมายจากประมุขหอราชทัณฑ์ที่หายตัวไป ในนั้นมีเนื้อความว่ากองทัพค่ายตะวันตกที่นำโดยเฉิงคั่วเบี่ยงเบนจากเส้นทางที่กำหนด สงสัยว่ามีจุดประสงค์อื่น เขาเตรียมจะตรวจสอบให้รู้เรื่อง!เห็นได้ชัดว่าตอนที่ส่งจดหมายฉบับนี้ออกมา ประมุขหอราชทัณฑ์จับความผิดปกติบางอย่างได้แล้ว เขาใช้วิธีส่งจดหมายแบบพิเศษจึงโชคดีที่เก็บรักษาจดหมายไว้ได้ แต่เรื่องหลังจากนั้น…“เกรงว่าประมุขหอราชทัณฑ์คงเกิดเรื่องแล้ว” เยี่ยนจื่อเยี่ยที่อ่านจดหมายฉบับนั้นแล้วก็
