“เร็วใช้ได้” ต้าซือมิ่งที่ลงมาพร้อมภรรยาหรี่ปรือลงเล็กน้อย เขาเองก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายหลงเหลือที่ไม่ปกติอยู่ในรอยประทับภาพม้วนขุนเขาและท้องทะเล และผู้ที่ทิ้งกลิ่นอายนี้ไว้ก็คือเทพผู้ซึ่งอยู่เบื้องหลังฮ่องเต้หยวนคัง เพียงแต่ว่ากลิ่นอายนี้คลุมเครือมาก ไม่ได้ต่างจากกลิ่นอายของเทพทั่วไปนัก ทำให้มิอาจแยกแยะได้โดยง่ายเห็นได้ว่าเทพองค์นี้ระวังตัวเป็นอย่างดีนอกจากนั้น เยี่ยนอวี๋ยังรู้สึกได้ทันทีว่าเทพองค์นี้ไม่ได้ระวังตัวแค่ธรรมดา นอกจากเขาจะทิ้งกลิ่นอายเพียงเล็กน้อยของตนไว้ในภาพม้วนขุนเขาและท้องทะเลแล้วก็ไม่มีกลิ่นอายอื่นๆ อีกเลยไม่เพียงเท่านี้…ต้าซือมิ่งผู้มีความสามารถเหนือธรรมดายังสามารถรับรู้ถึงรายละเอียดยิบย่อยมากมาย “ฮ่องเต้หยวนคังไม่ได้อยู่ในเมืองหลวงแล้ว เมื่อไม่นานนี้เขาไปเมืองหมิงเถียว แต่เนื่องจากเมืองหมิงเถียวถูกสำนักเนี่ยผานตีแตก เขาจึงเปลี่ยนไปอานอี้ เสียดายถูกจิ่วอิงดักรอ จากนั้นเขาก็หายตัวไปกะทันหัน”“หายตัวไป?” เยี่ยนอวี๋รู้ว่าอนุสติของชายคนนี้ในตอนนี้เพียงพอที่จะครอบคลุมแผ่นดินทั้งต้าซย่าไว้ และสามารถจับกลิ่นอายที่เขาต้องการจากในนั้นได้อย่างละเอียด
ทว่าปัญหาคือ ฮ่องเต้หยวนคังหายไปด้วยวิธีใด ทำให้หรงอี้ถึงกับสัมผัสไม่ได้ คงไม่ได้ถูกจิ่วอิงกินไปแล้วหรอกนะต้าซือมิ่งเองก็ขมวดคิ้วเรียวยาวของตน เห็นได้ชัดว่ากำลังรู้สึกกังวลใจ เพราะการระเบิดตนเองของกู้ปิ่งคุนในครานั้น แม้จะถูกจิ
