่วอิงขัดขวางไว้ แต่การลงมือของจิ่วอิงก็ทำให้ร่องรอยของการลงมือของเทพองค์นั้นหายไปเช่นกันเยี่ยนอวี๋รู้ได้จากท่าทีของชายคนนี้ว่าเทพองค์นั้นระวังตัวมากจริงๆ นางจึงไม่ใส่ใจนัก “ไม่รีบ ในเมื่อเขาลงมาแล้ว ก็คงต้องทำอะไรสักอย่าง ส่วนพวกเราย่อมไม่ปล่อยให้เขาทำสำเร็จแน่นอน”“อืม” ต้าซือมิ่งตอบ อนุสติของเขากลับแผ่ออกทั่วทั้งแผ่นดินต้าซย่าเพื่อจับกลิ่นอายของฮ่องเต้หยวนคัง ป้องกันไม่ให้เขาก่อเรื่องทว่า ‘ฮ่องเต้’ ในบัดนี้ซ่อนตัวได้อย่างแนบเนียนมาก เขาไม่ได้แผ่กลิ่นอายของฮ่องเต้หยวนคังออกไปแม้แต่น้อย แม้แต่กลิ่นอายของเฉิงคั่วและคนอื่นๆ ก็ถูกอำพรางไว้หมดแล้วอีกทั้งในตอนนี้พวกเขาก็ไม่ได้อยู่ในอาณาเขตต้าซย่า แต่ไปอยู่ในหมู่บ้านชนเผ่าเล็กๆ ในเขตเฉาหูที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ซึ่งห่างจากพรมแดนต้าซย่าออกมาอีกระยะหนึ่งดังนั้นต้าซือมิ่งในบัดนี้จึงสัมผัสอะไรไม่ได้เลย ทว่าเขายังคงแผ่ญาณสัมผัสออกไปเป็นวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ ในขณะเดียวกันก็พาภรรยาและลูกรวมถึงลูกไก่ไปหาอีจี้จิ่ว
…ในเวลาเดียวกัน จิ่วอิงกลับมาถึงสำนักชางอู๋แล้วสองพ่อลูกอินสวินอี้กำลังปราชุมเรื่องแม่ทัพเฉิงคั่วกับเยี่ยนชิงและบุตรทั้งสองของเขา“ตั้งแต่ที่เมืองชางอู๋แจ้งเรื่องด่วนไป ตอนนี้ผ่านไปสิบวันแล้วตามที่ประมุขหอราชทัณฑ์เขียนจดหมายมารายงาน พวกเขาออกเดินทางตั้งแต่สิบวันก่อนแล้ว แต่จนถึงบัดนี้ยังไม่พบร่องรอยใดๆ ราวกับระเหยไปเฉยๆ ต้องมีปัญหาแ
