น่ๆ!” เยี่ยนจื่อเยี่ยมั่นใจอินหลิวเฟิงพยักหน้า “ใช่แล้ว ตอนแรกพวกเราคิดว่าที่กองทัพไม่มีข่าวสารเป็นเพราะดินแดนต้าซย่าเกิดความโกลาหล ข่าวสารทุกประเภทส่งถึงกันยาก แต่ตอนนี้คิดดูแล้วกองทัพนี้อาจจะใช้สิ่งนี้เพื่อปิดหูปิดตาผู้คน บรรลุจุดประสงค์ที่ซ่อนเร้นไว้”“สายลับทั้งหมดของข้าก็ไม่มีข่าวจากกองทัพนี้เลย ไม่! ไม่สิ…”อินสวินอี้ที่คิดถึงประเด็นสำคัญก็เคร่งขรึมลง “ควรจะพูดว่า บางทีสายลับที่พบแหล่งปรากฏตัวสุดท้ายของกองทัพนี้ก็คือสายลับที่ขาดการติดต่อหรือเสียชีวิตไปด้วยเหตุไม่คาดฝัน”“นี่คือปัญหาที่ใหญ่ที่สุด!” เยี่ยนชิงแววตาเคร่งขรึม “ดูท่ากษัตริย์ต้าซย่าท่านนี้ของพวกเรา อันที่จริงเกิดปีเถาะ! ขุดโพรงกระต่ายไว้มากมายเช่นนี้! ช่างหลบซ่อนเก่งเสียจริง!”
“ทำเรื่องต ่าช้าเช่นนี้เดิมเป็นการแหกกฎสวรรค์อยู่แล้ว อยากจะมีชีวิตยืนยาวย่อมต้องเตรียมทางหนีทีไล่ไว้ให้มาก ข้ากลัวว่าเขาจะซ่อนตัวทำเรื่องมิดีอีก” อินหลิวเฟิงคิดว่าฮ่องเต้หยวนคังคนนี้ต้องไม่ปล่อยให้ได้อยู่อย่างสงบแน่นอนจิ่วอิงที่ฟังถึงตรงนี้ มันก็หมดความอดทน มันถามเพียงว่า“สรุปว่าเขาอยู่ที่ไหน”“…ไม่รู้” พ่อลูกทั้งสองครอบครัวล้วนไม่ทราบ เยี่ยนจื่อเสาคือคนที่รู้สึกสับสนมากที่สุดในนั้น เขางงงันตั้งแต่ต้นครานี้เองจิ่วอิงอยากจะ… ด่า แต่จู่ๆ มันก็หันไปมองทางทิศเหนือเพราะว่ามันสัมผัสถึงกลิ่นอายของต้าซือมิ่งกำลังสถิตลงมา! อีกทั้งต้าซือมิ่งคนนี้ยังแข็งแกร
