ลี้!เสียงที่จู่ๆ ดังขึ้นนี้ช่วยปีศาจแฝงฝันไว้ ทุกคนมองไปตามเสียงซึ่งก็คือท้องของเด็กน้อยเจ้าตัวน้อยก็ค่อยๆ ตื่นขึ้นมาตามที่ท่านพ่อของเขาคาดไว้ ปากยังพึมพำเป็นเสียงเดียวกับเสียงท้องร้อง “จ๊อกๆ พ่อ… จ๊อกๆ…”“?” แววตาอสูรทั้งสามปรากฏความสงสัยพร้อมเพรียงโดยมิได้นัดหมาย กำลังครุ่นคิดว่าจักรพรรดิอสูรน้อยตัวจริงท่านนี้ต้องการจะทำอะไรกันแน่ จากนั้นก็เห็นฝ่าบาทของพวกเขากำลังป้อนอาหารให้จักรพรรดิอสูรน้อยแล้วเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ทั้งง่วงและหิวปรือตา ราวกับยังมองอาหารตรงหน้าไม่ชัดด้วยซ ้า เขาก็กินมันลงไปแล้ว ปากน้อยๆ ของเขาขยับได้อย่างรวดเร็ว แต่ดวงตาของเขาลืมไม่ขึ้นจริงๆ“เสี่ยวเป่า?” เยี่ยนอวี๋เรียกเด็กน้อยเบาๆ นางอยากจะปลุกให้เขาตื่นมาทานอาหารดีๆทว่าเมื่อเด็กน้อยได้ยินเสียงของแม่ เขาก็แค่ลืมตาขึ้นมามองเพียงครู่หนึ่งก่อนจะปิดลงอีกครั้งด้วยความง่วง แต่เขาก็ไม่ลืมที่จะกินต่อไป ปากน้อยๆ ของเขาเคี้ยว หงับๆ ไม่หยุด ดูมีเรี่ยวมีแรงขึ้นมากลูกไก่พูดขึ้นจากข้างๆ ว่า “นายท่านน้อย ท่านไม่ลุกขึ้นมากินข้าก็จะได้กินเยอะกว่าท่านนะ จิ๊บ!”
เมื่อสิ้นเสียง… เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ถีบลูกไก่เข้าอย่างจังจนตัวมันกระเด็นออกไป แม้จะไม่ได้ลืมตาขึ้นเลย แต่เขาก็ถีบมันได้อย่างแม่นยำ ทำเอาลูกไก่ตีลังกากลางอากาศหลายตลบกว่าจะทรงตัวได้“!” คิเมียราเบิกตาโพลงรู้สึกมหัศจรรย์มาก เพราะมันดูออกว่าแรงถีบของจักรพรรดิอสูรตัวน้อยนี้รุนแรงและร
