วดเร็วมาก! ทั้งยังไม่ต้องรวบรวมพลังใดๆ ก่อน แต่พลังนั้นน่าทึ่งมากพิกซีน้อยก็พบว่าเด็กน้อยมีพรสวรรค์ไม่ธรรมดา อดทอดถอนใจไม่ได้ “สมแล้วที่เป็นบุตรของจักรพรรดิอสูรและปฐมราชินี ไม่ธรรมดาจริงๆ”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถีบขาออกไปก็นอนพลางกินข้าวต่อไป ดูน่ารักแต่ก็รู้สึกน่าสงสารเล็กน้อย ทำเอาเยี่ยนอวี๋จูบเด็กน้อยอย่างเอ็นดู“กินรองท้องก่อน ตื่นแล้วค่อยกินต่อนะ”“อืม…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าอยากจะตอบแต่ปากยังไม่ว่าง เขาจับท่านแม่เขาไว้ในขณะที่กำลังหลับ ราวกับกำลังบอกว่า เป่ารู้แล้วขอรับความจริงก็เป็นเช่นนั้น เพราะว่าหลังจากเด็กน้อยทานไปอีกสองสามคำ เขาก็หยุดทานและพิงอ้อมแขนของท่านแม่ของเขาหลับต่อไปแล้ว แม้แต่เยี่ยนอวี๋แปรงฟันซี่น้อยๆ ของเขา เขาก็ยังไม่รู้สึกตัวไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาหลับจนฟ้ามืดมัวดินไปแล้ว ทำให้เยี่ยนอวี๋อดหยิกเด็กน้อยสองสามทีไม่ได้
เด็กน้อยราวกับลูกปลาน้อยตัวขาวนวลที่ปล่อยให้ท่านแม่ของเขาหยิกเล่นตามใจ ทั้งลำตัวนุ่มนิ่ม ทำเอาเยี่ยนอวี๋รู้สึกมันเขี้ยวจนหยิกเล่นอีกสองสามทีตี้อั้นทนดูต่อไปไม่ไหว “ท่านเทพธิดา เขาเป็นลูกแท้ๆ ของท่านจริงๆ หรือ” มันไม่เคยเห็นแม่ที่เล่นกับลูกเช่นนี้มาก่อน คนเขากำลังหลับสนิทเช่นนั้น เจ้าเล่นหยิกไปหยิกมา ทนดูไม่ไหวจริงๆเยี่ยนอวี๋ดึงมือกลับไปอย่างคนร้อนตัวและบอกว่าตนไม่ได้เล่นเด็กน้อย “ข้าแค่กำลังตรวจดูว่าร่างกายเสี่ยวเป่าปกติดีหรือไม่”“…ก็ได้ คนสวยพูดอะไรก็ไม่ผิด”
