ในขณะเดียวกัน ฮ่องเต้หยวนคังเองก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอำมหิตน่าสะพรึงของจิ่วอิง หนังตาของเขากระตุก เขารีบเปิดทางลับในห้องบรรทมอย่างไม่ลังเลทันที พูดว่า “ไป!”“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!” กู้ปิ่งคุนเดินนำเข้าไปในทางลับ สำรวจทางให้ฮ่องเต้หยวนคังอย่างไม่ลังเลใดๆ คนทั้งขบวนก็หายเข้าไปในทางลับนั้นอย่างรวดเร็วก่อนที่ฮ่องเต้หยวนคังจะปิดประตูทางลับ เขายังรู้สึกใจหาย “น่าเสียดาย…” หากไม่ใช่เพราะมีอสูรดุร้ายเช่นนี้มา เขาก็คงได้กลืนกินเหล่าโจรกบฏโยวตูไปแล้ว แต่จะทำอย่างไรได้ จิ่วอิงมาเร็วเกินไปฮ่องเต้หยวนคังไม่ทันได้แสดงศักยภาพของตนก็ต้องมุดเข้าทางลับหนีตายเสียแล้ว ถือได้ว่าเขามีไหวพริบดีที่หนีทัน มิเช่นนั้นเขาต้องตายอยู่ในท้องของจิ่วอิงแน่นอน ทว่าแม้ฮ่องเต้หยวนคังจะหนีไปได้เร็ว…“อุแว้!”จิ่วอิงที่สัมผัสได้ก็หิ้วอินหลิวเฟิงและเอ้อร์เหมาจากไปอย่างไม่พูดพร ่าทำเพลงเช่นกัน พวกเขาปรากฏตัวเหนือตำหนักหันกวง ศีรษะทั้งเก้าของจิ่วอิงก็โถมใส่สิ่งปลูกสร้างทุกหลังในตำหนักหันกวงราวกับมังกรแผ่นดินเก้าตัว“ป้องกัน!”
เจ้าสำนักแห่งสำนักนิรนามรีบกางม่านป้องกันที่มิอาจทำลายและแข็งแกร่งที่สุดขึ้น ทั่วทั้งราชสำนักกลายเป็นเกราะป้องกันสีเลือดขุ่นมัว ดูแล้วมั่นคงอย่างยิ่ง แต่อสูรที่จู่โจมคือจิ่วอิงอ๋องซู่!เพียงศีรษะเดียวของจิ่วอิงก็แทงทะลุเกราะป้องกันที่ว่าแข็งแกร่งนั่นทันที ทำเอาเจ้าสำนักแห่งสำนักนิรนามและคนอื่นๆ ที่เพิ่งจะโล่ง
