อกตะลึงงัน! เร็วเกินไปแล้ว!?น่าเสียดายที่พวกเขาก็ทำได้เพียงตะลึงงันเช่นนั้น ไม่ทันได้ทำอย่างอื่นเลย เพราะว่าเมื่อจิ่วอิงที่มุดศีรษะเข้ามาเห็นคนมากมาย มันก็อ้าปากพุ่งเข้าใส่เจ้าสำนักแห่งสำนักนิรนามและผู้คนรอบกายเขาเขมือบพวกเขาเข้าไปทันที ตามด้วยเสียงเคี้ยวดังกรุบกรอบ กร๊อบแกร๊บ…“หนีเร็ว!”ชิงเหอเซิ่งอุทานทำท่าจะหนีไปพร้อมเจ้าสำนักพุทธะ แต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อจิ่วอิงไม่ได้มีเพียงหนึ่งศีรษะ มันยังมีอีกแปดศีรษะย่อมไม่ปล่อยให้พวกเขาหนีไปได้ มันอ้าปากกินพวกเขาเข้าไป ไม่ปล่อยให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียวน่าสงสารชิงเหอเซิ่ง เจ้าสำนักแห่งสำนักนิรนามและเจ้าสำนักแห่งสำนักพุทธะ พวกเขาเป็นคนระดับตำนานแล้ว แต่เมื่อเข้าไปในปากของจิ่วอิงก็ไม่ต่างจากศิษย์สำนักธรรมดาเหล่านั้น กระทั่งไม่ต่าง
จากสามัญชนธรรมดาๆ เลย ที่ดีกว่าหน่อยก็อาจจะแค่มีรสชาติดีกว่าเล็กน้อยเท่านั้นกร๊อบแกร๊บ…ถึงอย่างไรจิ่วอิงก็เคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยอินสวินอี้ที่อยู่ข้างนอกก็ถามบุตรชายที่ถูกจิ่วอิง ‘ทิ้ง’ เมื่อครู่นี้ว่า“หลิวเฟิง เกิดอะไรขึ้น”อินหลิวเฟิงยังไม่ทันพูด เอ้อร์เหมาก็รายงานแทนว่า “เฮ้อ ท่านอ๋องมิทราบ ท่านนี้ก็คือท่านปู่จิ่ว มีเขาอยู่ ฮ่องเต้หยวนคังหนีไม่พ้นแน่นอน หนีไม่พ้นแม้แต่คนเดียว”“ก็ใช่ แต่อาจจะไม่รอดแม้แต่คนเดียวด้วย” อินหลิวเฟิงคิดว่าปู่จิ่วท่านนี้กำลังกินคนอยู่แน่ๆ อีกทั้งมันคงคิดว่าจะถูกใครห้าม ก็เลยไม่ยอมทำลายเกราะค
