ช่แล้ว ที่เมืองรอง…”ปีศาจแฝงฝันที่พูดไปเพียงครึ่งหนึ่งก็ชะงักลง เพราะนางพบว่าหินก้อนน้อยสีดำที่ดูธรรมดาๆ กำลังมีแสงสีม่วงหม่นดูลี้ลับไหลออกมา!?“นี่คืออะไร” พิกซีเองก็รับรู้ถึงพลังอันยิ่งใหญ่ที่มิอาจคาดเดาได้จากหินสีดำก้อนนี้ เหมือนกับว่ามันมีพลังยับยั้งอันแข็งแกร่ง ดวงตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวสดกว่าเดิม สว่างไสวด้วยญาณหยั่งรู้ปีศาจแฝงฝันจึงพูดต่อว่า “ไคโดบอกว่ามันเป็นของที่ไหลออกมาจากรอยแตกเมื่อครั้นพื้นดินแตกแยก เขาเชื่อว่าเป็นสิ่งของของปฐม
ราชินีหยวนชู เพราะในครานั้นมีแสงสีม่วงเปล่งประกายด้วย บัดนี้เหมือนว่าเขาจะเข้าใจถูกแล้ว”“ใช่จริงๆ” หนวดคู่หนึ่งของพิกซีก็แผ่คลื่นสีเขียวหม่นออกไป“ข้าสัมผัสได้ว่าหินก้อนนี้มีพลังดั้งเดิมอันลึกลับซ่อนอยู่ไม่น้อยไปกว่าพลังของขุมนรก เช่นนั้นก็คงเป็นได้เพียงสิ่งของของปฐมราชินีหยวนชู”“แต่ทำไมมันถึงส่องสว่างที่นี่ล่ะ” ปีศาจแฝงฝันไม่เข้าใจ “เมื่อครู่ตอนที่อยู่เมืองรอง มันไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เลย หากไม่ใช่เพราะมั่นคงพอ ข้าเองก็เชื่อมั่นในมนต์สวาทของข้า คงสงสัยว่าไคโดกำลังโกหกแล้ว”“รอฝ่าบาทออกมาแล้วค่อยให้เขาเถอะ” พิกซีคิดว่าทุกสิ่งที่ไม่รู้ส่งให้จักรพรรดิอสูรก็พอ ถึงอย่างไรพวกมันก็ไม่เข้าใจแม้ปีศาจแฝงฝันรู้สึกประหลาดใจ แต่ก็เห็นด้วยกับพิกซี ครั้นกำลังจะเก็บก้อนหินสีดำไว้ก่อนก็เกิดบางสิ่งขึ้น!หินสีดำพลันหายไปจากมือของปีศาจแฝงฝัน!?“นี่มัน…” พิกซีตะลึ
