โครม!เป็นเพียงค้อนจิ๋วแท้ๆ แต่กลับสร้างแรงโจมตีมหาศาล มหาอสุรกายระดับเทพมารถูกทุบจนชะงักไปครู่หนึ่ง! และในชั่วจังหวะนั้นก็เพียงพอให้เยี่ยนอวี๋จู่โจมกลับ ขณะที่นางกำลังจะซัดมหาอสุรกายเทพมารนั้น…ตู้ม!มือของเยี่ยนอวี๋ยังไม่ทันถึงตัวมหาอสุรกายระดับเทพมารที่ลอบจู่โจมตนนี้ ฝ่ายหลังก็ถูกแสงสีแดงนับไม่ถ้วนแยกร่างออกจนสลายกลายเป็นส่วนหนึ่งของแดนมืดวิญญาณอสูรเสียแล้วภาพเช่นนี้ทำให้เยี่ยนอวี๋หันกลับไปมองต้าซือมิ่งทันที “หรงอี้!”นางมั่นใจว่าเขาคือคนที่ยื่นมือเข้ามา แต่นางไม่แน่ใจว่าคือเขาที่โหดเหี้ยมหรือเขาที่อ่อนโยนแต่นางเพิ่งจะมีความคิดเช่นนี้ จู่ๆ เยี่ยนอวี๋ก็รู้สึกว่าจะเป็นเขาคนไหนก็ไม่สำคัญแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเขาที่โหดเหี้ยมหรือเขาที่อ่อนโยนนั่นก็คือเขา เขาคนนั้นที่ปกป้องนางด้วยสัญชาติญาณเสมอ“มิน่าพวกมันจึงไม่จู่โจมข้าโดยตรง เพียงแค่ผ่านข้าไปเพื่อไปหาเจ้า” เยี่ยนอวี๋เข้าใจแล้ว นางเข้าใจทุกอย่างแล้ว
ทว่าเหล่ามหาอสูรไม่เข้าใจ หากพวกมันพูดได้ คงถามไปแล้วว่า‘ท่านหรง! ท่านต้องการทำอะไรกันแน่ คนที่เรียกพวกข้าออกมาคือท่าน คนที่ฆ่าพวกข้าก็คือท่าน ท่านต้องการทำอะไรกันแน่! บอกหน่อยเถิด!?’น่าเสียดายที่พวกมันพูดไม่เป็น พวกมันทำได้เพียงเคลื่อนไหวไปตามนั้น แต่ถึงแม้จะทำตามสัญชาติญาณ มหาอสุรกายทั้งสิบตนในบัดนี้ก็ถอยห่างไปเล็กน้อยและจ้องต้าซือมิ่งด้วยแววตาหวาดกลัวแต่แล้ว ‘ต้าซือมิ่ง’ ก็ระเบิดเสียงคำรามออกมา
