งๆ หากจักรพรรดิอสูรตื่นขึ้นมาแล้วลืมพวกเขาทั้งสอง เช่นนั้นมันช่าง…ไม่แน่ว่าจักรพรรดิอสูรคงต้องกลายเป็นคนมากชู้หลายเมียแล้วอย่างเช่นจอมมารปีศาจแฝงฝันเมื่อครู่นี้คงต้องขึ้นตำแหน่งแทนเฮ้อ… สองแม่ลูกคู่นี้ช่างน่าสงสารจริงๆ…ตี้อั้นทอดถอนใจไม่หยุด แต่เพียงไม่นานก็ถอนหายใจไม่ออกแล้ว เพราะในส่วนลึกของขุมนรกแห่งความมืดมีเสียงคำรามของอสูรอันคลุมเครือดังขึ้น“เสี่ยวเป่ากลับมาหาแม่” เยี่ยนอวี๋พูดพลางอุ้มเสี่ยวเป่ากลับมาในอ้อมอกและกอดเขาไว้แน่น ไม่ปล่อยให้เขากระโดดโลดเต้นอีกเยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับไม่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวอะไร เพราะเขายังคงดีใจเกินไป เขายื่นมือออกไปอวดสมบัติของตนให้แม่ดู “ค้อน! เป่า!เหมือนพ่อ!”
“อะไรนะ” ในขณะที่เยี่ยนอวี๋คอยจับตามองส่วนลึกของขุมนรกและชายข้างกาย นางก็เบนความสนใจมาเล็กน้อยมองมาที่ ‘ค้อน’ ที่เด็กน้อยพูดถึงเมื่อเห็นดังนั้น เยี่ยนอวี๋ก็พบว่า มันคือค้อนขนาดเล็กอันหนึ่งจริงๆ ไม่ใช่บ๊ะจ่าง อีกทั้งมันยังมีลักษณะงดงามมากด้วย ด้ามค้อนมีลายมังกร ตัวค้อนมีลวดลายอันลึกลับราวกับแฝงด้วยพลังไม่รู้จบนี่มัน…“พ่อเจ้าก็มีหรือ” เยี่ยนอวี๋ไม่รู้จริงๆ เพราะครานั้นที่ต้าซือมิ่งนำค้อนออกมาปลอบลูก นางสลบไปแล้ว แต่กระบี่ไท่ชางรู้ดี ทว่ามันไม่อยู่ที่นี่เด็กน้อยจึงพูดอย่างดีใจว่า “ใช่! เหมือนกัน! เป่าเล็ก!”เยี่ยนอวี๋เข้าใจในทันทีว่าเด็กน้อยหมายถึง ค้อนอันจิ๋วของเขานอกจากขนาดเล็กกว่าท่านพ่อของเขาแ
