ามหาอสุรกายที่คืบคลานออกมาเหล่านี้เคลื่อนไหวช้าลงราวกับว่าไม่ใช่ว่าไม่รู้สึกเกรงกลัว? น่าสนุกแฮะ เพราะเท่าที่เยี่ยนอวี๋รู้ แม้มหาอสุรกายในขุมนรกแห่งความมืดจะแข็งแกร่งและยิ่งใหญ่ แต่พวกมันก็ไม่มีสติ มีเพียง
ความกระหายเลือดและชอบใช้กำลังยิ่งกว่าอสูรในแดนมืดวิญญาณอสูรสำหรับพวกมันแล้ว พวกมันไม่เคยรู้จักคำว่า ‘เกรงกลัว’ คำนี้เลยแต่เห็นได้ชัดว่าบัดนี้พวกมันกำลังรู้สึกหวาดกลัว ถึงแม้กลิ่นอายที่กดพวกมันไว้สลายหายไปอย่างชัดเจน พวกมันก็ยังคงหวาดกลัว!“จำนวนก็ลดลงไปไม่น้อย” เยี่ยนอวี๋ที่คอยส่งกระแสจิตสัมผัสไปทั่วมั่นใจว่ามหาอสุรกายเหล่านี้แม้ดูแล้วจะมีจำนวนมาก แต่หากเทียบกับอดีตครั้งนางมาที่นี่พวกมันก็ลดลงไปมากกว่าครึ่ง จำนวนมหาอสุรกายที่หายไปนั้นหายไปไหน ไม่ต้องสืบก็รู้ว่าถูก ‘ต้าซือมิ่ง’หัวแดงนั้นกลืนกินไปแล้ว มิน่าเล่าพวกมันจึงรู้สึกเกรงกลัวเช่นนี้ทว่าตี้อั้นที่ได้ยินเยี่ยนอวี๋พูดดังนั้นก็อยากจะร้องไห้ “นี่ยังเรียกว่า‘ลดลงไปไม่น้อย’ อีกหรือ ขออนุญาตถามท่านเทพธิดา เช่นใดจึงเรียกว่ามาก ท่านโปรดช่วยอธิบายให้ข้าน้อยฟังหน่อยเถิด ได้หรือไม่”“อธิบายแล้วเจ้าจะเข้าใจรึ” ลูกไก่สีเหลืองถามกลับตี้อั้นอ ้าอึ้งอีกครั้ง “…”ในขณะเดียวกัน…โฮก!
ฝูงอสุรกายมากมายเหล่านั้นเคลื่อนไหวอีกครั้ง! อีกทั้งครั้งนี้ยังเร่งความเร็วขึ้นด้วยเยี่ยนอวี๋ขมวดคิ้ว รีบมองไปยังชายที่อยู่ข้างกายทันที นางเห็นรัศมีสีแดงไหลออกมาจากรอ
