ทว่าดวงตาสีเลือดที่มองสองแม่ลูกเยี่ยนอวี๋ นอกจากความโหดเหี้ยมไร้จุดสิ้นสุดแล้วก็ไม่มีความอ่อนโยน ไม่มีความรักหรือความเอาอกเอาใจแสนคุ้นเคยให้สัมผัสได้เลยเขามองสองแม่ลูกเช่นคนไม่รู้จัก ไม่ต่างอะไรกับมองอากาศธาตุเด็กน้อยร้องไห้ทันที “แง! พ่อออ… ไม่ เอาพ่อร้าย แงงง”ส่วนเยี่ยนอวี๋ หัวใจนางกระตุกอย่างรุนแรง เป็นความเจ็บปวดที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนนับแต่ที่นาง ‘เกิดมา’ เหมือนถูกควักอะไรบางอย่างออกไปจากหัวใจ ทำให้จิตใจอันแข็งแกร่งของนางแข็งเกร็งขึ้นมาอย่างทนไม่ไหว นางจึงได้รู้ว่าชายคนนี้สำคัญเพียงใดในใจนางกระทั่งทำให้นางไม่หายใจไม่ออกไปชั่วขณะหนึ่งไม่เคยประสบมาก่อน… แม้แต่ครั้งเห็นเยี่ยนจื่ออวี๋ในอดีตชาติแม้แต่ตอนที่รู้ว่าท่านพ่อเจ้าน ้าตาและพี่ชายทั้งสองตายอย่างอนาถความเจ็บปวดและเสียใจนั้นแตกต่างจากความเจ็บปวดราวกับถูกควักหัวใจออกไปอย่างสิ้นเชิงดังนั้นเยี่ยนอวี๋จึงอุ้มเด็กน้อยเดินไปทางต้าซือมิ่งที่มีสายตาห่างเหินคนนี้ นางจะไม่ปล่อยให้เขาหายไป “หรงอี้” เรียกข้ามา เจ้าก็ต้องกลับมา กลับมาข้างกายข้า กลับมาอยู่กับเสี่ยวเป่า
“พ่อ พ่อออ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าร้องไห้ไม่หยุด เขาอยากจะกอดพ่อร้ายตัวปลอมคนนี้ อยากจะกอดให้พ่อรูปงามคนเดิมกลับมา เพียงแต่ว่า…สองแม่ลูกเยี่ยนอวี๋เพิ่งจะเดินเข้าไป ต้าซือมิ่งหัวแดงก็ขยับตัวเล็กน้อยพร้อมทำท่าจะลุกขึ้นยืนแต่แล้ว…วิ้ง!ลวดลายลึกลับสีม่วงอร่ามที่ปกคลุมตัวต้าซือมิ่งหัวแดงไ
