ว้ก็ค่อยๆสว่างขึ้น!ผ่านไปไม่นาน ยันต์ศักดิ์สิทธิ์แน่นหนาเหล่านั้นที่ก่อนหน้านี้หายไปแล้วก็ห่อหุ้มต้าซือมิ่งหัวแดงไว้เป็นชั้นๆ ทำให้เขาไม่สามารถขยับเขยื้อนตัวได้เลย ทว่าเยี่ยนอวี๋ก็ไม่สามารถแตะต้องเขาเช่นกันเยี่ยนเสี่ยวเป่ากะพริบดวงตากลมโตที่เอ่อล้นไปด้วยน ้าตา“พ่อ?” เขาสัมผัสได้ว่านี่คือกลิ่นอายของท่านพ่อรูปงามของเขา เขาอยากจับ อยากให้ท่านพ่ออุ้มเขา“อืม” เยี่ยนอวี๋ก็สัมผัสได้ว่าลวดลายลึกลับชั้นนี้มีกลิ่นอายอันบริสุทธิ์ของต้าซือมิ่งที่อยู่ในใจของนาง! ทำให้หัวใจที่แข็งเกร็งของนางผ่อนคลายลงเล็กน้อยพลังของเขายังอยู่ อย่างน้อยก็ยังคงบอกได้ว่า เขายังอยู่…
เยี่ยนอวี๋มิอาจมั่นใจได้ ถึงอย่างไรนางก็ไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน นางก็ได้แต่หวังไว้เช่นนี้ขณะที่นางเหม่อลอยนั่นเอง เด็กน้อยก็ยื่นมืออวบอ้วนของตนออกไปจับลวดลายลึกลับสีม่วงเจิดจ้าชั้นนั้นแล้ว เยี่ยนอวี๋เห็นดังนั้นก็ตกใจจนรีบคว้ามือของเขาไว้ แต่เด็กน้อยจับโดนแล้ว…ฟู่!ลวดลายลึกลับแต่ละบรรทัดที่ปกคลุมต้าซือมิ่งหัวแดงไว้ราวกับถูก ‘เหนี่ยวนำ’ มันกระโดดข้ามมือของเยี่ยนอวี๋ แล่นไปตามมืออวบอ้วนของเด็กน้อย เข้าไปในแขนอวบเหมือนรากบัวของเขา และ‘ไหล’ เข้าไปในร่างกายน้อยๆ“อ้ะเนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่ามองร่างกายของตนเองอย่างตะลึง รอบกายเขาเปล่งประกายแสงสีขาวขึ้น ทั้งเรือนร่างของเขา… กลับหดเล็กลง…ผอมลง!?เยี่ยนอวี๋ “…?!”“อ้ะเนะ?!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็มอง
