มือที่ผอมลงเล็กน้อยของตนเองอย่างตะลึงงัน ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รู้สึกเพียงในร่างกายเหมือนกับจะมีมดตัว
เล็กๆ หลายตัวเดินไต่อยู่ด้านใน ทำให้เด็กน้อยจับท่านแม่ไว้อย่างรู้สึกไม่สบายตัว “คัน! เป่าคัน!”“คันตรงไหน?” เยี่ยนอวี๋ถามทันที ในขณะเดียวกันก็ตรวจดูร่างกายของเด็กน้อยพลางคอยสังเกตลวดลายลึกลับที่ยังคงปกคลุมต้าซือมิ่งหัวแดงไว้ ก็พบว่าราวกับว่าพวกมันไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลยต้าซือมิ่งหัวแดงหลับตาลงอีกครั้งราวกับถูกลวดลายศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ควบคุมไว้ หรือบางทีอาจจะเป็นเพราะสิ่งอื่น เยี่ยนอวี๋เองก็ไม่เข้าใจนักส่วนเด็กน้อย… เขาก็เกาตรงนี้ทีตรงนั้นทีพลางร้องว่า “คัน! เป่าคัน!” แต่เกาไม่ถึง “ข้างใน คัน!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าจับตัวเองพลางบอกว่าเขารู้สึกคันข้างในเยี่ยนอวี๋เข้าใจแล้ว “แม่ขอดูหน่อย เสี่ยวเป่าไม่กลัวนะ”“ทรมาน…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าอึดอัดลูกไก่สีเหลืองบินเข้ามา “เจ้าอย่าเกาไปทั่วสิ อย่าเกาเอง”“น้อง!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพูด “น้องไก่ ห้ามว่าพี่ เป่า!”“เชอะ!” ลูกไก่สีเหลืองส่งเสียงไม่พอใจ แต่กลับบินอยู่ที่เดิมอย่างเป็นห่วง “เจ้านาย นายท่านน้อยเป็นอะไรหรือขอรับ”
เยี่ยนอวี๋ขมวดคิ้ว นางไม่พบว่าเด็กน้อยผิดปกติตรงไหน ในทางกลับกัน นางรู้สึกได้ว่าร่างกายของเด็กน้อยแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม?ในขณะเดียวกัน ร่างกายของเด็กน้อยก็เปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อยสายหมอกสีชมพูที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่ากำลังไหลออกมาจากร่
