างน้อยๆ ของเขา?“…”สายหมอกไร้เสียง แต่กลับมีกลิ่นอายซับซ้อนนักเด็กน้อยร้องหนักกว่าเดิมเพราะหมอกสีชมพูที่ไหลออกมา“แม่… แม่! เป่า คัน!”“โอ๋” เยี่ยนอวี๋รีบจูบเด็กน้อย นางเองก็รู้สึกร้อนใจเพราะนางไม่พบว่าเด็กน้อยผิดปกติตรงไหนซึ่งทำให้นางตื่นตระหนกอยู่ครู่หนึ่งทว่า…ปฐมราชินีเยี่ยนที่สงบอารมณ์ลงอย่างรวดเร็วก็คิดบางอย่างได้นางจูบขนอ่อนบนศีรษะของเด็กน้อย “เสี่ยวเป่าทนหน่อยนะ มันอาจจะเป็นประโยชน์ต่อเสี่ยวเป่า นี่คือพลังของท่านพ่อเจ้า เขาย่อมไม่ทำร้ายเจ้าแน่นอน”“ขอรับ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าลองคิดดูแล้วก็เห็นด้วย เขาจึงหยุดร้องเขากลั้นไว้ได้จริงๆ เพียงแต่ดวงตากลมโตของเขาคลอไปด้วยน ้าตาดูก็รู้ว่ากำลังอดกลั้นอย่างทนทรมาน
เยี่ยนอวี๋เห็นดังนั้นก็รู้สึกสงสาร นางจูบเด็กน้อยไม่หยุดและยังพูดอย่างย้อนแย้งว่า “หากรู้สึกทรมานก็พูดออกมานะ อย่าฝืนทน”“ไม่!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าคิดว่าในเมื่อท่านแม่บอกแล้วว่าเป็นพลังของท่านพ่อรูปงาม เช่นนั้นย่อมไม่ใช่พลังที่จะรังแกเสี่ยวเป่า เสี่ยวเป่าอดทนหน่อยเดี๋ยวก็หายเยี่ยนอวี๋กลับยิ่งรู้สึกสงสารเมื่อเห็นว่าเด็กน้อยรู้ประสา นางได้แต่จูบขนอ่อนบนศีรษะเด็กน้อยต่อไป ทว่า… ไม่ถูก เดี๋ยวนะ นั่นมัน…“เสี่ยวเป่า ผมของเจ้าล่ะ” เยี่ยนอวี๋ลูบศีรษะโล้นๆ ของเด็กน้อยรู้สึกถึงความผิดปกติลูกไก่สีเหลืองก็รีบบินเข้ามาดู “จิ๊บ! ไม่เหลือแม้แต่เส้นเดียวแล้วจริงๆ! ใสแจ๋ว!”เยี่ยนเสี่ยวเป่า “…”เยี่ยนเสี่
