เหล่านั้นคลุมหมดทั้งตัวแล้วเยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับกอดท่านแม่ของเขาไว้แน่น ดวงตากลมโตของเขาสอดส่ายไปรอบทิศ เขาสัมผัสถึงกลิ่นอายอันชั่วร้ายแต่ก็คุ้นเคยนั่นได้จากแสดงสีแดงเหล่านั้น “พ่อปลอม?”
“หืม?” เยี่ยนอวี๋เพิ่งรู้ว่าเด็กน้อยตื่นจริงๆ นางจูบขนอ่อนบนศีรษะเด็กน้อยเบาๆ “เสี่ยวเป่าเห็นอะไรหรือ”เยี่ยนเสี่ยวเป่าส่ายหน้าจ ้าม ่าของตน “มอง ไม่เห็น”“เดี๋ยวสิ เราควรถอยออกไปมิใช่หรือ” ตี้อั้นเสนอขึ้นอย่างวิตกกังวล มันไม่เข้าใจเลยว่าในเมื่อที่นี่อันตรายเช่นนี้ เหตุใดจึงไม่หนีไปลูกไก่สีเหลืองก็พูดจาเหยียดหยามมัน “นายท่านยังอยู่ที่นี่เลยพวกเราไปแล้วใครจะมาปกป้องนายท่านเล่า”“…ไม่ใช่สิ จักรพรรดิอสูรยังต้องมีคนปกป้องอีกหรือ” ตี้อั้นไม่เข้าใจ ขุมนรกแห่งความมืดถูกจักรพรรดิอสูรทำจนเป็นเช่นนี้แล้วจักรพรรดิอสูรยังต้องมีคนคอยพิทักษ์อีกหรือ“อะไรก็เกิดขึ้นได้” ลูกไก่สีเหลืองพูดพลางจะบินลงบน ‘ศีรษะล้าน’ ของเด็กน้อย แต่เสียดายที่มันยังไม่ทันทรงตัวได้ก็ถูกเด็กน้อยไล่ออกไป “ไม่ได้! ห้ามเล่นหัว!”ลูกไก่สีเหลืองจึงรีบลงมาอยู่บนไหล่ของเด็กน้อย “ข้าแค่คิดว่าหัวโล้นน้อยๆ ของเจ้าใหญ่ดี ข้ายืนง่ายหน่อย”เยี่ยนเสี่ยวเป่าโมโหขึ้นมาทันที “ไม่ใช่! หัวโล้นน้อยๆ!”“อ้อๆๆ หัวโล้นใหญ่ๆ”“ไม่ใช่!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไล่ลูกไก่สีเหลืองออกไปอย่างถมึงทึง “ไม่เล่นกับเจ้า ไปเล่นเอง”
ทุกครั้งที่โมโห เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็จะพูดจาได้คล่องแคล่ว เขาเ
