รเหล่านี้เลย หากไม่ใช่เพราะไม่สามารถกวาดล้างให้หมดสิ้นได้ นางคงไม่เพียงแค่ผนึกพวกมันไว้ ปล่อยให้พวกมันยังมีชีวิตอยู่ต่อไปเช่นนั้นปัญหาก็คือ…“ในยุคที่ข้าเรืองอำนาจ ไม่เพียงไม่สามารถจัดการขุมนรกแห่งความมืดได้ มันไร้ซึ่งความรู้สึกและจิตนึกคิด ไร้ตัวตนและจุดสิ้นสุดร่างพลังของหรงอี้กลับผสานรวมกับมัน…” เยี่ยนอวี๋รู้สึกปวดศีรษะและยุ่งเหยิงเยี่ยนเสี่ยวเป่าฟังแล้วก็งุนงง แต่เขาก็ไม่คิดจะถามอะไรแล้วเพราะเขาเริ่มรู้สึกง่วงนอน การ ‘วิเคราะห์’ คำถามเมื่อครู่นี้ทำให้สมองน้อยๆที่ยังนอนไม่เต็มอิ่มของเขาอ่อนล้ามาก ตอนนี้เขาไม่สามารถคิดอะไรได้อีก รู้สึกอยากนอนเพียงอย่างเดียวเยี่ยนอวี๋เองก็รู้ว่าเด็กน้อยง่วงแล้ว นางจึงลูบแผ่นหลังของเด็กน้อยเบาๆ และไม่ส่งเสียงพึมพำอีก พยายามระงับอารมณ์ที่ไม่สามารถควบคุมเอาไว้ได้นางคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าร่างพลังของพ่อเด็กคนนี้จะมีความสามารถเหลือเชื่อเช่นนี้ เหตุใดจึงผสานรวมกับขุมนรกแห่งความมืดได้!?
“เดี๋ยวนะ ข้าไม่เข้าใจ…” ครานี้เองตี้อั้นก็อดถามไม่ได้ว่า “ผสานหมายความว่าอย่างไร” นางพูดออกมาเพียงครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งกลับเก็บงำไว้ ช่างลำบากอสูรที่สมองไม่ดีจริงๆลูกไก่สีเหลืองแสนฉลาดจึงตอบว่า “ก็คือขุมนรกทั้งขุมตอนนี้กลายเป็นร่างพลังคนนั้นของนายท่านแล้ว! โห… รู้สึกเก่งระเบิดไปเลย”“…!” ตี้อั้นอ้าปากกว้าง มันจำเป็นต้องพูดว่า “ไม่ใช่แค่รู้สึก นี่มันเก่งกาจไร้เทียมทานชัดๆ! แต่ว่
