กา…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าคิดถึงขนมไหน่เกาหวานๆเขาล้วงมือเข้าไปในถุงใบน้อยของตน ในนั้นมี ‘เสบียง’ น้อยๆ ที่ท่านพ่อเตรียมไว้ให้เขา
จากนั้นเด็กน้อยก็หยิบขนมไหน่เกาสีขาวผ่องชิ้นหนึ่งออกมาและเอาเข้าปากอย่างมีความสุข “ไหน่! หวาน! หอม! เป่า ชอบ…”เยี่ยนอวี๋ “…”เหมือนกับว่าเด็กน้อยจะเข้าใจคำว่า ‘ไหน่[1]’ ผิดไปนะ แต่เยี่ยนอวี๋ไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรจึงคิดว่ารอให้เจอจริงๆ ก่อนค่อยว่ากันแล้วกันขณะที่เยี่ยนอวี๋ครุ่นคิดเรื่องเหล่านี้ นางก็คอยจับตามองต้าซือมิ่งตลอดเวลา นางพบว่าขณะที่ฝ่ายหลังสวดมนต์นั้น เขายังสลักลายลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์ซับซ้อนกว่าเดิมออกมา“กำลังทำอะไรอยู่น่ะ” ตี้อั้นไม่เข้าใจ “เราควรจะรีบหาคนให้เจอรีบจัดการธุระให้เสร็จแล้วรีบกลับไม่ใช่หรือ ทำไมมานั่งเขียนยันต์โง่ๆอยู่ตรงนี้และยังร้องเพลงอีกด้วย?”ลูกไก่สีเหลืองไม่คิดมากเช่นนั้น มันเพียงคิดว่า “ดูดีจังเลย!”ตี้อั้น “…”เอาเถิด โลกของลูกพี่เป็นโลกที่ตัวน่าสงสารไร้ที่พึ่งเช่นเขาเข้าไม่ถึงอยู่แล้ว อันที่จริงจนถึงบัดนี้มันยังตั้งสติไม่ได้ด้วยซ ้าว่าครอบครัวที่มันพาบรรทุกมาเหตุใดจึงกลายเป็นครอบครัวจักรพรรดิอสูรไปหมด
ไม่เพียงจักรพรรดิอสูรน้อยมีความเกี่ยวโยงกับจักรพรรดิอสูรทั้งตัวน้อยตัวใหญ่ล้วนเกี่ยวโยงกัน มันไม่เข้าใจเลยจริงๆ…ปัญหาเหล่านี้ยังเกินกว่าขอบเขตของสมองที่ยังถือว่าฉลาดของมันจะคิดได้ ดังนั้นมันจึงตัดสินใจไม่คิดแล้ว อยากทำอะไรก็ทำเถอะถึ
