งอย่างไรมันก็คัดค้านอะไรไม่ได้…ในขณะเดียวกัน ปีศาจแฝงฝันที่ถูกนำตัวไปวังใต้ดินก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว ทว่าคิเมียราไม่ได้อยู่ที่นั่น มันไปจัดการอสูรโง่เขลาเหล่านั้นแล้ว เมื่อจัดการอสูรโง่เขลาเหล่านั้นเสร็จ พวกมันจึงยอมแยกย้ายแต่โดยดีทว่าครั้นคิเมียรากำลังจะกลับเข้าไปในขุมนรกแห่งความมืดก็ถูกปีศาจแฝงฝันที่ปรากฏกายกลางอากาศดักไว้แล้ว “เมื่อครู่นี้เจ้าเป็นคนพาข้าออกมาหรือ” นางได้กลิ่นอายของคิเมียราบนตัวร่างตนเอง“ใช่แล้ว” คิเมียราตอบด้วยเสียงทุ้มต ่า ก่อนจะทำท่าจะจากไปอย่างไม่อยากสนใจปีศาจแฝงฝัน“ช้าก่อน!” ปีศาจแฝงฝันรั้งมันไว้ “พบอะไรผิดปกติหรือไม่ ข้าหมายถึงบริเวณที่ข้าสลบไปน่ะ”“ไม่มี” คิเมียราตอบรวบรัด แต่ยังทิ้งท้ายว่า “เจ้าทำให้ฝ่าบาทขุ่นเคือง ไม่ต้องไปขุมนรกแห่งความมืดมิดแล้ว ข้าและพิกซีจะไปเฝ้าที่นั่นเอง”
“ไม่ใช่นะ ข้า…” ปีศาจแฝงฝันที่อยากจะบอกว่า “ข้าไม่ได้ทำ” ก็คิดถึงบทลงโทษก่อนหน้านี้ของฝ่าบาท ทำให้นางไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดีจึงทำได้เพียงเอ่ยว่า “เรื่องไม่ได้ง่ายดายเช่นนั้น ไม่ใช่ฝ่าบาทลงโทษข้า ข้าจึงสลบไป แต่ข้าถูกขุมนรกแห่งความมืดจู่โจม”“หมายความว่าอย่างไร” คิเมียราที่มีสมองไม่พอใช้ไม่เข้าใจปีศาจแฝงฝันรู้ว่าแม้ฝีมือการต่อสู้ของคิเมียราจะแข็งแกร่งกว่านาง แต่มันไม่ค่อยฉลาดนัก นางจึงอธิบายอย่างละเอียดว่า “ตอนนั้นข้ากล่าวลาฝ่าบาทไปแล้ว กำลังจะออกจากที่นั่น แต่จู่ๆ ขุมนรกแห่งความมืดก็จู่โจ
