กาสสอนลูก “รู้ว่าร้าย เจ้าก็ควรดูแลท่านแม่ของเจ้าให้ดี ใช่หรือไม่”“ขอรับ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตอบแล้วก็กอดท่านแม่ไว้แน่น แสดงสีหน้าจริงจังลูกไก่สีเหลืองก็พูดว่า “ข้าก็ปกป้องเจ้านายและนายท่านน้อยได้”
“เช่นนั้นใครปกป้องข้าน้อยเล่า” ตี้อั้นอยากจะร้องไห้ มันถึงจะเป็นผู้น่าสงสารที่อ่อนแอและสมควรถูกปกป้องมากที่สุด ทุกท่านโปรดคิดถึงมันด้วย“ข้า ดูแลเจ้าเอง!” ลูกไก่สีเหลืองตอบตี้อั้นพลันรู้สึกซาบซึ้งจนน ้าตาไหลพราก จนเกือบจะเรียกลูกไก่ว่า ‘ปู่’ แล้วหากไม่ใช่เพราะเยี่ยนอวี๋พูดขึ้นว่า “ระวังตัวด้วย” ตี้อั้นคงส่งเสียงเรียกแล้วจริงๆและในขณะเดียวกัน…“…”แสงสีแดงไร้เสียงที่ปรากฏขึ้นก็แผ่กระจายไปรอบๆ กลุ่มเยี่ยนอวี๋หรงอี้นัยน์ตาเคร่งขรึม เขาสัมผัสถึงกลิ่นอายของ ‘เขา’ คนนั้นกำลังแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว! ดูท่ามหาอสุรกายมากมายที่ควรอยู่ในขุมนรกแห่งความมืดคงถูก ‘เขา’ กินไปหมดแล้วเมื่อหรงอี้คิดได้ดังนี้ เยี่ยนอวี๋ก็คิดได้เช่นกัน มือที่กอดเอวของต้าซือมิ่งไว้ก็กอดไว้แน่นกว่าเดิม นางกำลังรู้สึกเป็นกังวล ทำให้เขาพึมพำขึ้นว่า “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์…”“ชู่!” เยี่ยนอวี๋รีบปิดปากเขา ห้ามเขาพูดทันที นางใช้สื่อจิตสัมผัสไปรอบทิศอย่างระแวดระวัง! ทำไมเขาคนนี้ไม่ระวังตัวเลยนะ
ต้าซือมิ่งยิ้มบางๆ ยังจับมือของภรรยาขึ้นมากัดเบาๆ อย่างกระล่อน ทำเอาปฐมราชินีเยี่ยนรีบหดมือกลับทันที “เจ้า…”“อย่าตระหนกเลย” ต้าซือมิ่งที่ในตาแฝงรอยยิ้
