ป่าฟังแล้วก็ชะงักเล็กน้อย ผ่านไปครู่หนึ่งจึงถามขึ้นว่า “บ้านข้า?” เช่นนี้ก็คือบ้านของข้า ไม่ใช่บ้านของลูกไก่สีเหลือง?“ดังนั้นนายท่านเป็นพ่อของข้าหรือขอรับ” ลูกไก่สีเหลืองถาม“น้องข้า?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ถาม “น้องไก่?”หรงอี้ “…”
บอกแล้วว่าไม่อยากเป็นพ่อไก่ ทว่าหรงอี้ก็พูดขึ้นว่า “ในตัวของลูกไก่มีส่วนที่คล้ายคลึงกับข้ามาก แต่เจ้ามิใช่ลูกของข้า เสี่ยวเป่าเป็นลูกของข้า”“แล้วพ่อข้าล่ะ” ลูกไก่สีเหลืองถามเยี่ยนอวี๋ที่พอจะเดาบางอย่างได้แล้วก็เม้มปากกลั้นหัวเราะทำเอาหรงอี้ที่เหลือบมองนางโยนภาระไปทันที “ถามเจ้านายของเจ้า นางรู้ดีที่สุด”ลูกไก่สีเหลืองจึงถามเยี่ยนอวี๋ “เจ้านาย?”แต่ในขณะเดียวกัน…อันตรายที่คาดไม่ถึงก็ปรากฏตัวใกล้กับขบวนของเยี่ยนอวี๋ ทำให้ดวงตาของเยี่ยนอวี๋แปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงทันที! เสียงกระพือปีกดังก้องแทบจะในเวลาเดียวกัน ทำให้พวกเขาไม่สามารถจับได้ว่าต้นตอของเสียงมาจากทิศทางใด แต่เยี่ยนอวี๋ก็รู้แล้วว่า “ตัวที่มาน่าจะเป็นปีศาจแฝงฝันตัวสุดท้ายตัวนั้น”เพียงแต่ว่านางเพิ่งจะพูดจบ… ต้าซือมิ่งที่แต่เดิมกอดนางไว้ก็ส่งลูกให้นาง ส่วนเขาก็เหินขึ้นไปบนท้องฟ้า!จากนั้น…“ฝ่าบาท”
ปีศาจแฝงฝันงดงามที่มีปีกประกายสีม่วงสวมชุดกระโปรงสีม่วงปรากฏขึ้นกลางความว่างเปล่าคุกเข่าลงต่อหน้าต้าซือมิ่งแล้ว เผยให้เห็นเนินอกขาวนวลใต้ชุดกระโปรงคอเว้าลึกและส่วนที่ปีศาจแฝงฝันตนนี้ไม่เหมือนกับสองตัวก่อนหน้าคือศีรษะของ
