วง!” แต่ท่านพ่อบอกแค่ท่านแม่ เป่าไม่รู้เรื่องเลย!เมื่อคิดได้เช่นนี้ เด็กน้อยยังพูดต่อไปว่า “ลืม เป่าช่วยพ่อ! รักที่สุด! ใจดำ!”พรวด! เยี่ยนอวี๋กลั้นไว้ไม่อยู่ นางหันไปหัวเราะแล้ว กลัวว่าจะทำให้เด็กน้อยที่เห็นได้ชัดว่ากำลังโมโหโมโหกว่าเดิมต้าซือมิ่งที่ถูกตำหนิก็ยิ้ม แต่ไม่มีเสียง เพียงแค่ยิ้มในดวงตา เขากอดเด็กน้อยเข้ามา ถามอมยิ้มว่า “ใครสอนเจ้าพูดหรือ”“จริงๆ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าบอกว่าตอนนี้ท่านพ่อของเขาเป็นคนเช่นนี้จริงๆ! ไม่ผิดแน่นอนต้าซือมิ่งที่ถูกตำหนิไม่หยุดกลับยอมรับอย่างตรงไปตรงมา “รอเสี่ยวเป่าโตแล้ว มีภรรยาน้อยของตนเองก็จะเป็นเช่นนี้แน่นอน”
“ไม่ หรอก!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าบอกว่า ข้าไม่ใช่คนแบบนี้ ข้าชอบท่านพ่อและท่านแม่ที่สุด แต่เหมือนกับว่าท่านพ่อจะชอบท่านแม่ที่สุด!ไม่ใช่ชอบเหมือนกัน!เยี่ยนเสี่ยวเป่าคิดได้ดังนั้นก็เบ้ปากทำท่าจะร้องไห้…ต้าซือมิ่งจูบขนอ่อนบนศีรษะเด็กน้อยเบาๆ “แล้วเจ้ายังอยากให้พ่อแม่นอนกับเจ้าหรือไม่”“อยาก!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตอบอย่างไม่ลังเล จากนั้นเขาก็คิดถึงสัญญาของเขากับพ่อเยี่ยนเสี่ยวเป่ากะพริบตา มองท่านพ่อของเขา “ก็ไล่ งั้น พ่อปลอบปลอบ เป่า” ก็จะไม่โกรธหรงอี้ลูบเด็กน้อยเบาๆ อธิบายด้วยน ้าเสียงอ่อนโยนว่า “ตอนนี้คือ พ่อลืมบางเรื่องไป พ่อตัวปลอมถือโอกาสสวมรอยจักรพรรดิอสูรของพ่อ ตอนนี้พ่อเก็บ ‘เขา’ คืนกลับมาแล้ว พร้อมกันนั้นก็ได้ความทรงจำทุกอย่างคืนด้วย”เยี่ยนเสี่ยวเ
