งพลัง ทำให้นางรู้ว่าว่าที่สามี
ของนางคนนี้ ท่านพ่อของเด็กน้อยมิใช่ต้าซือมิ่งธรรมดาๆ คนหนึ่งแน่นอน และทำให้นางคิดได้ว่านางไม่สามารถสัมผัสถึงตัวเขา ทั้งอดีต ปัจจุบันและอนาคตในสามโลกนี้ เขาเป็นสิ่งมีชีวิตที่หาได้ยากจริงๆ…ดังนั้น หรือว่า… เยี่ยนอวี๋ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะถามว่า “อันที่จริงเจ้าก็คือจักรพรรดิอสูรหรือ!” หากเป็นเช่นนี้ ทุกอย่างก็กระจ่างแล้ว!เหตุใดนางจึงไม่สามารถสัมผัสทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขาได้ เหตุใดนางจึงมองเขาไม่ออก เหตุใดเขาจึงทำตัวสงบและทำทุกอย่างได้อย่างง่ายดายไม่ว่าอยู่ที่ใด เพราะว่าเขาคือจักรพรรดิอสูรที่ปกครองแดนมืดวิญญาณอสูร! ความสำเร็จของเขาเป็นความสำเร็จที่สิบสองเทพมารในอดีตปกครองได้มาด้วยการร่วมมือกันเท่านั้น แล้ว…นัยน์ตาเยี่ยนอวี๋ประกายแสงสีม่วงทำให้หรงอี้ที่กอดนางไว้ยกมุมปากขึ้น ถามทีเล่นทีจริงว่า “ทำไมหรือ จะใช้ท่าเทวาอัสดงกับข้าอีกหรือ”“เจ้ายังจะหัวเราะอีก!” เยี่ยนอวี๋กระแทกศีรษะเข้าที่ใต้คางของต้าซือมิ่ง แม้ไม่ได้แรงมาก แต่ต้าซือมิ่งก็ร้อง ซี้ด ขึ้นเบาๆเยี่ยนอวี๋มองเขา กลับพบว่าดวงตาของเขากำลังยิ้มราวกับพระจันทร์เปล่งปลั่งบนท้องฟ้า ส่องแสงเจิดจ้าไร้ที่สิ้นสุด สิ่งที่ไม่
เหมือนคือ ดวงจันทร์สองดวงนี้ไม่ใช่สีเงินหรือขาวเย็นชา แต่เป็นสีม่วงเย้ายวนใจจากนั้น…“ไม่! ไม่ชอบ”เด็กน้อยเริ่มส่งเสียงเล็กเสียงน้อยประท้วงขึ้นมาแล้ว “ไม่บอกเป่า! พ่อใจร้าย! เป่า เป่าก็ เป็นห่
