ันคลาน เขาคิดว่าหากให้ท่านแม่อุ้มท่านพ่อคงจะลำบากท่านแม่มากเกินไป ท่านพ่อตัวใหญ่มาก!เยี่ยนอวี๋เองก็รู้สึกลำบากใจว่าจะอุ้มลงไปอย่างไรจึงจะไม่รบกวนต้าซือมิ่ง ไม่คิดเลยว่าลูกไก่สีเหลืองจะให้ความช่วยเหลือดีเช่นนี้ อสูรรอบกายดึงพลังที่แผ่ซ่านของตนกลับมาอย่างรวดเร็ว เพื่อให้ตี้อั้นคลานได้อีกครั้ง“แหะๆ…” ตี้อั้นอยากจะพูดว่า ลูกพี่ไม่ต้องให้ความร่วมมือเช่นนี้ก็ได้ อันที่จริงข้าไม่อยากคลานเลย จริงๆ นะ! ไม่อยากเลยจริงๆ…
แต่จะทำอย่างไรได้ ทหารและแม่ทัพอสูรให้ความร่วมมือมากเพียงไม่กี่ลมหายใจ สำหรับตี้อั้นแล้ว ความหวาดกลัวอันน่าสะพรึงในการก้าวข้ามระดับที่แตกต่างกันกลับ ‘หาย’ ไปแล้วนี่เป็นวิธีการที่ตี้อั้นเองก็ไม่เคยรู้มาก่อน เหตุใดมันจึงจำได้ว่าพลังกดดันเช่นนี้เป็นสิ่งที่ติดตัวมาแต่กำเนิด ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้นะ หรือว่าแม่ทัพอสูรอะไรนั่นก่อนหน้านี้แค่วางอำนาจข่มเหงอสูรตัวน้อยเท่านั้น!ในขณะที่ตี้อั้นกำลังครุ่นคิด ลูกไก่สีเหลืองก็เร่งมัน “รีบคลานสิ!”“…” ตี้อั้นที่น่าเวทนาก็ได้แค่คลานต่อไปทหารที่ร่วงลงมาจากรอบทิศไม่มีตนไหนลุกขึ้นมาขัดขวางไว้เลย พวกมันกลับยังนอนอยู่ที่เดิมด้วยความเคารพ ก้มศีรษะให้กับขบวนของลูกไก่สีเหลืองเดินเข้าไปในวัง เป็นภาพที่พิกลมาก ทว่าลูกไก่สีเหลืองก็ไม่ได้สนใจอะไรมากมาย มันบินไปบนศีรษะของตี้อั้น“เร็วเข้า ต้องเร็วเหมือนก่อนหน้านี้สิ!”ตี้อั้น “…”อันที่จริงในใจของมันมีคำหยาบเ
