ระดับจอมมารที่ทะลักออกมาจากตัวมันก็ทำเอาตี้อั้นตกใจจนหมอบอยู่ที่เดิม ไม่กล้าขยับตัวอีก ลมปราณยังผ่อนเบาลงอย่างรุนแรง
ลูกไก่สีเหลืองโมโห มันปีนออกมาจากอ้อมอกของเด็กน้อย “เจ้าทำให้คลานคลานตกใจแล้ว!”“ฝ่อ!” งูยักษ์แลบลิ้นออกมา มันใช้ดวงตาสีเลือดอันชั่วร้ายหลุบมองลูกไก่สีเหลือง “เจ้าน่ะหรือที่อ้างตัวเป็นบุตรจักรพรรดิ ช่างอาจหาญจริงๆ แต่เสียดายที่กลิ่นอายเจ้าซับซ้อน ไม่มีทางเป็นบุตรจักรพรรดิได้!”“พ่อข้าก็คือพ่อข้า! เจ้าไม่มีสิทธิ์มาว่าข้า” ลูกไก่สีเหลืองไม่เกรงกลัว มันยังแผ่ซ่านกลิ่นอายโกลาหลออกมาปกคลุมตี้อั้นไว้ ช่างรู้จักปกป้องลูกน้องจริงๆแต่กลิ่นอายโกลาหลที่ลูกไก่สีเหลืองแผ่ซ่านออกมากลับดึงดูดความสนใจของงูยักษ์ “โกลาหลแห่งวารี!”“จักรพรรดิอสูรน้อยระวัง มัน… มันคือจอมมารสวรรค์เมาโร!” ตี้อั้นรู้สึกว่าเมาโรมาไม่ดี จึงเตือนลูกไก่สีเหลืองดั่งที่เขาว่าหมูไปไก่มาทว่าถึงแม้มันจะไม่ได้เตือน เยี่ยนอวี๋ก็จำได้ ถึงอย่างไรขาดศีรษะไปแปดหัว เมาโรก็ยังถือว่าเหมือนกับบรรพชนเทียแมท โดยเฉพาะความตะกละ! เช่นในตอนนี้เมาโรกำลังมองลูกไก่สีเหลืองอย่างตะกละแล้ว “เจ้าบังอาจอ้างตนเช่นนี้ สมควรตาย!”เมื่อพูดเสร็จ… ลูกไก่สีเหลืองไม่ทันตั้งสติได้ เมาโรก็แลบลิ้นออกไปทางลูกไก่แล้ว!ฝ่อ!
ลิ้นงูขนาดใหญ่กลายเป็นเส้นยาวขนาดเล็กบางกำลังจะรัดตัวลูกไก่สีเหลืองแล้ว“จิ๊บ!”ลูกไก่สีเหลืองกรีดร้อง รอบกายมันพ่นหมอกควันสีเหลืองออกมา“
