งไม่ถามอะไรมากมันนำทางให้ขบวนเยี่ยนอวี๋โดยปริยายทั้งหมดนี้ราบรื่นจนเยี่ยนอวี๋ยิ่งระวังตัว นางไม่เพียงนั่งขัดสมาธิข้างหรงอี้ นางยังกอดเด็กน้อยไว้ในอ้อมอก เพื่อเตรียมตัวเผชิญกับอันตรายที่มาได้ทุกเมื่อ“คลานๆ! อั้นอั้น ข้าเรียกเจ้าว่าคลานคลานนะ” ลูกไก่สีเหลืองไม่รู้สึกเคร่งเครียดราวกับกลับถึงบ้านแล้วจริงๆ มันก็พูดกับตี้อั้น “ดีหรือไม่”“ไม่ดี” ตี้อั้นย่อมไม่เห็นด้วย!ลูกไก่สีเหลืองกลับไม่สนใจ “ข้าจะเรียก!”“แล้วท่านจะถามข้าน้อยทำไม” ตี้อั้นหมดคำพูดลูกไก่สีเหลืองพูดอย่างเบื่อหน่ายว่า “ไม่มีใครเล่นเป็นเพื่อนข้าเลยนี่ นายท่านน้อยก็ไม่สนใจข้า”
เมื่อเยี่ยนเสี่ยวเป่าได้ยินดังนั้น เขาก็โบกมือเรียกลูกไก่สีเหลือง“มา”ลูกไก่สีเหลืองกำลังจะบินไปหาเด็กน้อยอย่างดีอกดีใจ เสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลับดังขึ้นกลางอากาศ “ผู้ใดบังอาจอ้างตัวเป็นบุตรจักรพรรดิ!”เมื่อสิ้นเสียง… เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็รีบจับลูกไก่สีเหลืองเข้ามาในอ้อมอกทันที และเขาก็เงยหน้ามองไปที่ที่เสียงนั้นดังขึ้นในขณะเดียวกัน…โฮก!ครืน!…อสูรนับไม่ถ้วนพากันเคลื่อนไหวสะเทือน แต่ตัวที่ปรากฏตัวก่อนตนใดและยังเป็นเจ้าของเสียงที่ ‘แยกแยะ’ ได้อย่างชัดเจนคืองูสีเขียวดำขนาดยักษ์ตัวหนึ่ง!มันลอยลงมาจากกลางอากาศ หยุดอยู่บนยอดตำหนักที่อยู่ไม่ไกลออกไป มันมีลักษณะคล้ายเทียแมทหนึ่งในสิบสองเทพมาร แต่มันมีเพียงหนึ่งศีรษะ ขณะที่เทียแมทมีเก้าศีรษะแม้จะเป็นเช่นนี้ พลังกดดัน
