ตี้อั้นรู้สึกว่าถึงแม้ตนเองจะไม่ถูกตุ๋น แต่ชีวิตอสูรคงจบลงเพียงเท่านี้แล้ว!แต่แล้ว…หลังจากที่ตี้อั้นรู้สึกเจ็บแล้ว มันก็รู้สึกว่าตนเองยังมีชีวิตอยู่?เพราะมันยังรู้สึกเจ็บอยู่เลย เจ็บไปทั้งตัว ตายเป็นเศษซากเช่นนี้แล้วความเจ็บปวดยังคงอยู่ได้นานเช่นนี้เลยหรือ“เอ่อ?”ตี้อั้นลืมตาสีเลือดขึ้นก็พบว่ารอบตัวโกลาหลไปหมด?ต่อจากนั้น…“จิ๊บๆ!”ลูกไก่สีเหลืองส่งเสียงร้องดีใจ มันบินไปข้างหน้าตี้อั้น เห็นได้ชัดว่า ‘สภาพ’ โกลาหลรอบๆ ราวกับไข่ขาวไหลออกมาจากตัวมัน“นี่คืออะไร” ตี้อั้นงุนงงเยี่ยนอวี๋ก็ไม่ค่อยแน่ใจ “ของเหลวโกลาหล?”“ใช่แล้ว” หรงอี้ยืนยันและคาดเดาว่า “มันอาจจะเป็นของเหลวที่อยู่ในไข่ฟองนั้นอยู่แล้ว แต่ถูกลูกไก่กินเข้าไป จากนั้นมันจึงฟักออกมาได้”
“เท่าที่ข้าทราบ มีเพียงไข่ที่ปีศาจแห่งความโกลาหลฟักออกมาจึงจะมีของเหลวโกลาหล และปีศาจแห่งความโกลาหลก็สูญสิ้นไปทั้งตระกูลในมหาสงครามอสูรเทพแล้ว” เยี่ยนอวี๋พูดถึงตรงนี้ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยหรงอี้ยกมือเรียวยาวของตนขึ้นคลายคิ้วที่ขมวดกันของนาง “ในร่างของมันยังมีกลิ่นอายของมนุษย์วานรหวาไหว หนี่ว์ป๋า และเหอเฟย มีของเหลวโกลาหลก็คงเรื่องปกติ”“ไม่รู้ว่าจะทำอะไรกันแน่” เยี่ยนอวี๋จับมือหรงอี้ “รวมพลังทำลายล้างไว้ในร่างเดียวกัน”“สร้างสายพันธุ์ใหม่ที่แข็งแกร่งกว่าเดิมเพื่อครองโลก คงไม่มีอะไรมากกว่านั้น” หรงอี้พูดถึงความจริงอย่างตรงไปตรงมา “หากเจ้าไม่อยู่ มันอาจจะทำสำ
