เร็จ แต่ในเมื่อเจ้ากลับมาแล้ว ข้าก็อยู่ที่นี่ ผลก็คือสิ่งที่ทำไปย่อมเสียเปล่า”เยี่ยนอวี๋มองเขา “เจ้านี่มั่นใจจังเลย”“อื้ม” หรงอี้ตอบเสียงสูง เขาย่อมมั่นใจมาก “มิเช่นนั้นปฐมราชินีเยี่ยนจะชอบข้าได้อย่างไร”เยี่ยนอวี๋เม้มปากเล็กน้อย มุมปากกลับยกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ผ่านไปครู่หนึ่งจึงพูดขึ้นว่า “โลภต่อไปเถอะเจ้า”
“ไม่ใช่ความจริงหรือ” หรงอี้เลิกคิ้วเล็กน้อยพลางโน้มศีรษะแตะหน้าผากของภรรยา จมูกสูงโด่งของเขายังลูบปลายจมูกอันวิจิตรของปฐมราชินีเยี่ยนอย่างเอ็นดู“พอได้แล้ว” เยี่ยนอวี๋ยกมือขึ้นขวางหน้าอกชายคนนี้ไว้ เบือนหน้าหนีเล็กน้อยเด็กน้อยกะพริบตาปริบ ก่อนจะก้มหน้าดูลูกไก่สีเหลือง “จิ๊บจิ๊บ!เก่ง!”“จิ๊บๆ!” ลูกไก่สีเหลืองที่ถูกชมก็กางปีกออกอย่างได้ใจและกระพือปีกอย่างรวดเร็ว จนคนทั่วไปไม่สามารถเห็นการเคลื่อนไหวของปีกคู่นั้นได้ เห็นเป็นเพียงก้อนกลมๆ สีเหลืองก้อนหนึ่ง…เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็มุดออกมาจากอ้อมอกของท่านพ่อและท่านแม่ของเขา ส่วนตนเองบินไปข้างกายลูกไก่สีเหลืองและยังส่งเสียงร้องยกยอมัน “ว้าว… เก่ง! จิ๊บจิ๊บ!”อสูรตี้อั้นเงยหน้ามองตัวน้อยทั้งสองด้วยท่าทีชื่นชม บาดแผลที่ถูกพายุอวกาศทำลายกระทันหันนั้นก็ไม่รู้สึกเจ็บแล้วแต่ว่า…“จักรพรรดิอสูรน้อย ในเมื่อเจ้ามีวิธีต่อต้านปีศาจแห่งความโกลาหล ทำไมไม่ใช้ตั้งแต่แรกเล่า” เมื่อครู่นี้เสี่ยงตายมาก หากเพียงก้าวผิดเล็กน้อยจะตายกันหมดเชียวนะ!
ลูกไก่สีเหลืองที่ไม
